A weblog about e-health, health & medicine 2.0, medical education, learning 2.0 services

Ενώ το μυαλό μου είναι στην μελέτη “για πραγματική λύση Ηλεκτρονικής Συνταγογράφησης”, που έγραψε ο @Mike_Korinthos, η “καρδιά” μου είναι στα Social Media και στις χρήσεις τους. Στην πραγματικότητα επειδή δεν  έχω χρόνο να ψάξω και να γράψω κάτι πολύ εκτενές για αυτήν, όπως της αξίζει, συνεχώς αναβάλω κάποια σχετική ανάρτηση. Θα επανέλθω όμως σύντομα.

Το θέμα, λοιπόν, για το οποίο θέλω να μιλήσω είναι η χρήση των Social Media στο Marketing Υπηρεσιών Υγείας. Δεν γνωρίζω πολλά από Marketing αλλά από όσα έχω δει και διαβάσει είμαι σίγουρος ότι τα Social Media θα μπορούσαν να αποτελέσουν ένα εξαιρετικό εργαλείο επικοινωνίας και εκπαίδευσης. Πιθανόν όσα θα δείτε παρακάτω να μην μπορούν να εφαρμοστούν αυτή τη στιγμή στα Υγειονομικά Ιδρύματα της Ελλάδας, θα μπορούσαν όμως να χρησιμοποιηθούν στην Ηλεκτρονική Πύλη του Υπουργείου Υγείας. Αν όχι σε αυτήν τουλάχιστον σε μια βελτιωμένη έκδοση του Υγειονομικού Χάρτη της Ελλάδος.

Social Media & Υγεία και έχω αρκετά πράγματα να αναφέρω. Υπάρχουν μπόλικα Case studies και Guides, λόγω πίεσης χρόνου θα ξεχωρίσω ορισμένα μόνο. Θα τα παρουσιάσω ανεξάρτητα από την βιωσιμότητά τους ή μη στην Ελληνική πραγματικότητα. Σκοπός μου είναι να δώσω ιδέες, όχι να κάνω υποδείξεις.

Αν θέλουμε να μιλάμε για αμφίδρομη επικοινωνία μεταξύ Υπηρεσιών Υγείας και κοινού τότε καλό θα ήταν να μελετηθεί το παράδειγμα του Patient Opinion του Βρεταννικού NHS. Οι ίδιοι οι Βρεταννοί ασθενείς εκφράζουν τη γνώμη τους για τις υπηρεσίες του Βρεταννικού Συστήματος Υγείας. Κάτι μεταξύ online κουτί παραπόνων και πλατφόρμα διαβούλευσης, μεταξύ της κυβέρνησης και των πολιτών, για τις συγκεκριμένες αλλαγές που μπορεί να χρειάζεται ο NHS. btw, μην εκπλαγείτε αν βρείτε θετικά σχόλια ή αν δείτε χρήσεις του πέρα από αυτές που φανταζόμαστε όλοι ως νεοΈλληνες (πχ. γκρίνια, παράπονα, καταγγελίες). Έχει ενδιαφέρον να διαβάσετε την παρακάτω αναφορά από το blog του Patient Opinion:

• Confidential conversations that can only be held in public??

Generic responses won’t do in these circumstances. Patients and service users need to know how this clinic, this medical director would handle the situation, not what NICE or the PCT recommends. And they will use the quality of the response to decide whether it’s to be trusted or yet more corporate speak.  Of course it’s not just substance misusers. If I had to have a coronary bypass graft, I’d want to know what the surgeon’s mortality rate was and how many of these operations she did per year. But being British I’d be probably be too embarrassed to ask. But I would be happy to punt the question on Patient Opinion anonymously. And may be get an answer that helps everyone using that service.

May be confidential conversations that can only be asked in public will turn out to be really common. And important.

Προχωράω με το κυρίως πιάτο της σημερινής ανάρτησης. To μενού λοιπόν σε αυτό το σημείο έχει Marketing the Mayo Clinic (Part 1 & Part 2). Το να περιγράψω τις υπηρεσίες που προσφέρει ηλεκτρονικά η Mayo Clinic είμαι μάλλον μάταιο. Πρέπει να ξοδέψετε αρκετές internetώρες (sic) για να πάρετε μια ιδέα του βάθους των ηλεκτρονικών υπηρεσιών της. Στην παρακάτω παρουσίαση θα πάρετε μια ιδέα του πως χρησιμοπεί τα Social Media, με ελάχιστος κόστος, προκειμένου να πετύχει τους σκοπούς της (πχ. την ενημέρωση, την διάδοση των υπηρεσιών της, την επικοινωνία με το κοινό και τους επαγγελματίες). Έχει ενδιαφέρον να δείτε τα κόστη, τις τεχνολογίες (πχ. flip camera, mini tripod), τις υπηρεσίες (πχ. youtube, facebook, blogs, twitter), τους τρόπους αξιοποίησής τους (πχ. το βίντεο με την μεγαλύτερη ακροαματικότητα “Mayo Clinic atrium piano, charming older couple…“, 6,5 εκατομμύρια χτυπήματα παρακαλώ… ).

Δείτε προσεκτικά τα 2 βίντεο της παρακάτω παρουσίασης η οποία έγινε στο συνέδριο e-Patients Connections 2009.

Κερασάκι στην τούρτα τα παρακάτω άρθρα:

• A Bite of Life… (Sharing Mayo Clinic)
• 10 Ways You Can Use Mayo Clinic’s Social Media Tools (Sharing Mayo Clinic)

Κλείνω το σημερινό brainstorming με οδηγούς που όλες οι Οργανώσεις Υγείας πρέπει να διαβάσουν και να χρησιμοποιήσουν (τουλάχιστον οι ΜΚΟ).

• CDC Social Media Tools Guidelines & Best Practices (Centers for Disease Control and Prevention)
• Using Twitter for e-Patient Communications (Kru Research)
• Using YouTube for e-Patient Communications (Kru Research)
• Health Marketing (Centers for Disease Control and Prevention)

Ps: Το βίντεο της Mayo Clinic για το οποίο έχει γίνει χαμός…

Tagged as: Ιατρική & Υγεία 2.0

{ 1 comment }

Ο τίτλος μου θυμίζει το τραγούδι των REM “It’s The End Of The World As We Know It”. Αρκετά αιρετικός τίτλος, αντικείμενο χλευασμού για πολλούς στο χώρο Υγείας. Όπως και να έχει το “The End of Medicine: How Silicon Valley (and Naked Mice) Will Reboot Your Doctor” φαίνεται ένα αρκετά ενδιαφέρον βιβλίο, με μια εξίσου ενδιαφέρουσα παρουσίαση. Συγγραφέας του ο Andy Kessler, οικονομικός αναλυτής. Έχει ενδιαφέρον να διαβάσετε την κριτική του βιβλίου από το British Medical Journal.

Kessler says that “doctors use ancient tools, memorize symptoms and solutions, and a halfway decent search engine can leave them in the dust.”

The naked mice of the book’s subtitle are the hapless hairless creatures on which experiments are conducted to test that approach, an effort that could teach us about prevention and cost savings, through cheap, mass screening by such means as biomarkers that can accurately predict cancers and heart diseases.

Is all this science fiction? Alvin Toffler, author of the 1970s blockbuster Future Shock, said in a recent interview in the Financial Times, “[We] will be using new technologies from self diagnosis to… self administered therapies delivered by nanotechnology so patients can do for themselves what doctors used to do.”

The end of medicine? Hardly. But it is perhaps the beginning of the end. For now, though, doctors should not give up their day jobs.

Δείτε την παρουσίαση του βιβλίου από το FORA.tv.

Στο  youtube υπάρχει ένα κομμάτι από μια δεύτερη παρουσίαση του βιβλίου, με τίτλο “Nanotechnology and “The End of Medicine” -- Andy Kessler“. To link από το FORA.tv αυτής της παρουσίασης δεν λειτουργεί.

Ps: Όπως βλέπετε ήμουν κόσμιος και δεν σας ζήτησα να μου το κάνετε δώρο. Ξέρω αρκετούς επαγγελματίες Υγείας που θα μπορούσα να τους το πάρω δώρο για να μου το επιστρέψουν -- πετάξουν στα μούτρα! Fair enough as one might say…

Tagged as: Ιατρική & Υγεία 2.0

{ 2 comments }

ΟΚ, ο τίτλος είναι κάπως. Εγώ το βιβλίο The Decision Tree: Taking Control of Your Health in the New Era of Personalized Medicine” θέλω να σας παρουσιάσω, αλλά αν κάποιος θέλει να μου το κάνει “δώρο” δεν θα γίνω ακατάδεχτος. ^_^

Anyway, μιας και είμαι ελαφρώς σε mode καμπάνιας για health & medicine 2.0, ehealth, Partipatory Medicine, Personalized Medicine, Patient Centered Healthcare, etc το βιβλίο φαίνεται να είναι μια καλή αρχή να ξεκινήσει κάποιος. Συγγραφέας του, ο Thomas Goetz, ο οποίος είναι executive editor στο πολύ γνωστό περιοδικό Wired.

In The Decision Tree, Thomas Goetz proposes a new strategy for thinking about health, one that applies cutting-edge technology and sound science to put us at the center of the equation. An individual’s Decision Tree begins with genomics, where $400 and a test tube of spit provides a peek at how your DNA influences your health. It taps self-monitoring and collaborative health tools, where iPhone applications and next-generation monitoring gadgets can help individuals successfully change their behavior, once and for all. And it turns to new screening techniques that detect diseases like cancer and diabetes far earlier and with far better prospects for our health. Full of thoughtful, groundbreaking reporting on the impact personalized medicine will have on the average patient, The Decision Tree will show you how to take advantage of this new frontier in health care.

Μπορείτε να διαβάσετε ένα σχετικό άρθρο του εδώ (Welcome To The Era Of Personalized Medicine – The Huffington Post):

Personalized medicine is one of these – an idea that someday, somehow, we will all enjoy customized medical care that keeps us healthier and enables us to live better and longer.

But personalized medicine isn’t just about drugs. It’s also about data – our personal data, the stuff in our medical records, as well as less clinical information like how much sleep we get or how often we exercise. All this data can personalize our healthcare right now, today – it can be worked back into the equation of how we care for our health, improving decisions like what we eat, how to reduce our risk factors for disease, and what we get tested for (and when).

Personalized medicine is what happens when we go online and do our own research at MayoClinic.com before we check in with our doctor. It’s what happens when we use iPhone apps to monitor our exercise or weight. And it’s what happens when we ask our doctor for our lab test results, and then work with her to make a treatment decision (instead of just leaving it up to them). These tools and opportunities are just the tip of the iceberg though, the first signals of a new mode of healthcare, where individuals will be able to readily track their health and control their healthcare.

Of course, engaging patients is only half of what personalized medicine is about. The other side of the coin requires that healthcare itself get better, in the form of better research and more patient-friendly clinicians. Medicine must be able to deliver more tailored, patient-specific predictions, diagnoses and treatments. This means that geneticists need to keep interrogating the human genome for the links between our DNA and disease, so we can identify our risks earlier. It means biochemists and molecular biologists need to keep spelunking for the biomarkers in our blood that can turn up a disease in its earliest, most treatable stage. And it means that healthcare providers – our doctors, nurses, and nurse practitioners – need to be trained to engage with more informed patients who may be bringing self-generated research and records to the doctor’s office.

Desclaimer: Το γεγονός πως ασχολούμαι με τέτοια θέματα δεν σημαίνει ότι συμφωνώ απόλυτα με αυτά. Όπως σε όλα τα θέματα ,θεωρώ πως πρέπει να είμαστε αναλυτικοί  και ακριβοδίκαιοι όταν τα μελετάμε ή τα συζητάμε. Έχω την αίσθηση ότι μεγάλο κομμάτι του hype αυτών των ρευμάτων έχει να κάνει με τις ανάγκες των αγορών, και όχι απαραίτητα με τις πραγματικές Υγειονομικές ανάγκες των ασθενών. Πέρα από τις τεχνολογικές εφαρμογές και τις ευκαιρίες εργασίας, προσοχή πρέπει να δοθεί και στους πραγματικούς Υγειονομικούς δείκτες, την ποιότητα διαβίωσης αλλά και την ποιότητα των υπηρεσιών που θα προταθούν και εν τέλει θα εφαρμοστούν (η απόκλιση της εφαρμογής από το θεωρητικό πλαίσιο είναι σημαντικός παράγοντας). Αγαπάω την τεχνολογία  και την εξέλιξη, αυτό όμως δεν με καθιστά τυφλό στην πραγματικότητα. Σκοπός δεν μπορεί να είναι (μόνο) η δημιουργία μιας νέας αγοράς (κέρδους) (δεν μιλάω φυσικά για την πλευρά των κινημάτων ασθενών), αλλά η βελτίωση των Υγειονομικών υπηρεσιών σε όλους (ασθενείς, συγγενείς, εργαζόμενους).

Σε κάθε νέα εφαρμογή ή καινοτομία που προτείνεται, η πρώτη ερώτηση που πρέπει να κάνουμε είναι κατά πόσο εκμεταλλευτήκαμε στο μέγιστο τις προηγούμενες. Για να δούμε τι περιθώριο βελτίωσης έχουμε, να αποφύγουμε τα ίδια λάθη, αλλά και μην στηριζόμαστε σε τεχνολογίες και μόνο. Χωρίς να διασφαλίσουμε την ύπαρξη αυτονόητων υποδομών (μηχανογράφηση, υλικοτεχνικός εξοπλισμός, χώροι κατάρτισης και σωστοί χώροι εκπαίδευσης), χωρίς μελετημένο πλαίσιο εκπαίδευσης,  ένταξης (υγειονομικές υπηρεσίες χωρίς ελλείψεις ή μόνιμα προσωρινό προσωπικό ) και κατάρτισης, χωρίς αποσαφήνιση των ρόλων (ποιος, γιατί και για πόσο) και των ειδικοτήτων (διαβάστε το ενδιαφέρον άρθρο “Γιατρούς ή λογιστές” – Το Βήμα), χωρίς οριοθέτηση ποιοτικών κριτηρίων και ενεργειών ελέγχου αυτών (γνωρίζουμε τι standards εξετάσεων, θεραπείας, νοσηλείας θέλουμε – ποια είναι τα standards των άλλων χωρών, πόσο κοστίζουν και πόσο προσβάσιμα είναι στον πληθυσμό),  κ.α. όλα τα παραπάνω είναι πολύ ενδιαφέροντα αλλά προς το παρόν μακριά. Χρειάζονται και αυτά όπως και τα άλλα που αναφέρθηκαν παραπάνω. Συζητάμε για το τι θέλουμε μαζί με το τι μας λείπει.

Προσωπικά, το μόνο που βρίσκω άμεσο προς εφαρμογή είναι η περικοπή δαπανών, και σπαταλών. Για τα υπόλοιπα πραγματικά δεν γνωρίζω. Εσείς τι άποψη έχετε για όλα αυτά?

Tagged as: Ιατρική & Υγεία 2.0

{ 0 comments }