Στο συγκεκριμένο scoop.it topic θα βρίσκετε συνδέσμους με πρόσωπα, οργανισμούς, ακαδημαϊκά ιδρύματα, εταιρείες, δράσεις που συνθέτουν στο σύνολό τους το Ελληνικό Οικοσύστημα του τομέα (ψηφιακής included) υγείας. Όσοι θέλετε να το παρακολουθείτε μπορείτε να κάνετε like στο fb page του blog (link και στη δεξιά μπάρα), να γραφτείτε στο feed του (περιλαμβάνει και τα post του blog), ή να γραφτείτε στο newsletter του (θα παίρνετε οτιδήποτε νεότερο με email).
Να απαντήσω και από αυτή τη σελίδα, πως τους πολιτικούς, τους συμβούλους τους, τους συμβούλους εταιρειών επικοινωνίας και δημοσίων σχέσεων θα τους ενημερώσουμε εμείς, οι εταίροι.
Μέχρι τότε θα πρέπει να προβληματιστούμε πως μαζί με το σύστημα υγείας και οι συζητήσεις γύρω από αυτό είναι κατακερματισμένες.
EDIT:
“Ελπίζω σιγά σιγά να δημιουργήσουμε το δικό μας The “Τalking” Gallery από ιστολόγια, κοινότητες και επαγγελματίες που θα προωθούν την ανοιχτή, αποτελεσματική, online συζήτηση και επικοινωνία και στα θέματα υγείας στην Ελλάδα.”
Ποια θα είναι η σχέση μεταξύ ανθρώπων και τεχνολογίας στο μέλλον της υγείας;
Θα είμαστε σε θέση να διακρίνουμε τις ευθύνες/αρμοδιότητες (remit) των ανθρώπων και της τεχνολογίας;
Ποιος θα είναι το περιφερειακό: Ο άνθρωπος ή η μηχανή;
Ποιες θα είναι τα ηθικά ζητήματα και τα κόστη στην επένδυση ενός τέτοιου μέλλοντος όπου δεν θα υπάρχει καμία διάκριση μεταξύ ανθρώπων και μηχανών στην ιατρική;
Ποιες άλλες μελλοντικές εξελίξεις μπορείτε να οραματισθείτε για την υγεία και την ιατρική το 2050;
Βρίσκω το θέμα εξαιρετικά ενδιαφέρον και θα προσπαθήσω να δώσω τις δικές μου απαντήσεις.
1. Η σχέση των ανθρώπων και της τεχνολογίας στο μέλλον θα είναι μια σχέση αλληλεξάρτησης. Σκεφτείτε σήμερα την ανθρωπότητα χωρίς την ψηφιακή τεχνολογία. Χωρίς αυτήν ο συγκεκριμένος τρόπος ζωής και ρυθμός ανάπτυξης των κοινωνιών θα ήταν πολύ διαφορετικός. Φαντάζομαι πολύ πιο αργός, λιγότερο άμεσος και πολυδιάστατος. Έχω ξαναγράψει ότι πιστεύω πως η δεκαετία αυτή θα είναι η δεκαετία της ρομποτικής. Δεν μπορώ να γνωρίζω πώς θα είναι το 2020 ή το 2025, αν όλα πάνε καλά όμως (όχι άλλοι πόλεμοι και μαζικές καταστροφές) πιστεύω πως οι συζητήσεις για τα μιμίδια και τα τιμίδια θα είναι πολύ πιο έντονες.
2. Πριν 10-15 χρόνια ήταν της μοδός η συζήτηση του πόσου ελεύθερο χρόνο θα έχει ο σύγχρονος άνθρωπος επειδή η τεχνολογία θα επιταχύνει τις διαδικασίες. Δεν ξέρω για εσάς αλλά προσωπικά βλέπω πως δημιουργήθηκαν νέες ανάγκες, πχ. η διαρκής ανάγκη για ενημέρωση και επιμόρφωση, οπότε δεν είμαι απολύτως σίγουρος πώς ακριβώς και αν η τεχνολογία θα “αντικαταστήσει” τον ανθρώπινο παράγοντα. Θεωρώ πως η τεχνολογία πάντα ήταν, είναι και θα παραμείνει μεσολαβητής. Όσο και να αγαπώ θεάματα όπως το Ghost in The Shell, Matrix, Pluto, etc δεν είμαστε ακόμα εκεί. Δεν “κινδυνεύουμε” από τις μηχανές αλλά από τις κακές προδιαγραφές, την υπερεκτίμηση των “αναγκών” που εξυπηρετούν, τον κακό σχεδιασμό και χρήση υπέρ του πρόσκαιρου κέρδους. Στο άρθρο που σας έκανα παραπομπή είχα ξεχωρίσει ένα πολύ ενδιαφέρον σχόλιο που είχα βρει στο internet.
Once the technology have sunk deep enough in the culture, the social effects built upon the technology require the technology but aren’t about the technology
Social effects become interesting when technology becomes boring
3. Παρόμοια απάντηση με την προηγούμενη ερώτηση. Γιατί αυτό να είναι δίλημμα, γιατί η συμβίωση ανθρώπου και μηχανής να έχει κάποια μονοπωλιακή μορφή υπέρ του ενός ή του άλλου. Τις μηχανές τις φτιάχνουμε για να κάνουμε ποιοτικότερη τη ζωή μας. Οι πολιτικές, οι κανόνες, τα συστήματα διανομής και αξιοποίησης, αυτά είναι που κάνουν την διαφορά. Όχι η ίδια η τεχνολογία. Μια ματιά σε όσα θαυμαστά ήδη πραγματοποιούνται θα πάρετε από τις “20+1 ομιλίες για τα προβλήματα, τις λύσεις και το μέλλον της υγείας” και το Μέλλον της Υγείας στο φλυντζάνι. Εγώ δεν βλέπω κάποιο περιφερειακό, αλλά μόνο εργαλεία. Ποιες τεχνολογίες και ποια μέσα διανομής θα χρησιμοποιήσουμε ώστε αυτές να γίνουν αυτές εκμεταλλεύσιμες από όλη την ανθρωπότητα; Αυτή είναι η πραγματική πρόκληση και ήδη γίνονται σημαντικές δράσεις προς την κατεύθυνση αυτή όπως το Singularity University. Το ζητούμενο δεν είναι όλοι να προχωράμε με τον ίδιο ρυθμό, αλλά να μπορέσουμε να φτάσουμε στο ίδιο σημείο ταυτόχρονα. Αν αυτό μπορεί να γίνει και με leapfrogging είναι κάτι που θα πρέπει να το μελετήσουμε, κάποια στιγμή μέχρι το 2050 ίσως να το αξιοποιήσουμε και στην Ευρώπη/αναπτυγμένο κόσμο.
4. Εδώ νομίζω πως υπάρχει ψωμί στη συζήτηση, ιδίως όσο αφορά τη χρήση μηχανικών ή γενετικά κατασκευασμευασμένων νέων σωματικών μελών. Ο προβληματισμός δεν είναι καθόλου καινούριος και έχει ήδη αποτυπωθεί σε θεάματα επιστημονικής φαντασίας.
Θα υπάρξουν νέες τάξεις ανθρώπων ανάλογα με την δυνατότητά τους να αγοράζουν και να βελτιστοποιούν τις ικανότητες/δυνατότητές τους;
Θα υπάρξουν διαφορετικές πολιτικές και νομικά πλαίσια, ανάλογα με το πόσο κάτι θα είναι τεχνολογικά επίκτητο;
Τι επιπλοκές και τι προβλήματα θα έχουν όσοι χρησιμοποιούν τέτοιες τεχνολογίες; Ποιες νέες ανάγκες και αναγκαιότητες θα τους δημιουργήσει η “συμβίωση” με την τεχνολογία;
Τέτοιες προβλέψεις είναι δύσκολες. Με υποθέσεις, μόνο, μπορεί να πει κανείς πως αν η παρούσα παγκόσμια ανισότητα παραμείνει και το 2050, τότε θα υπάρχει σημαντικό θέμα. Αν έχετε αμφιβολίες, όμως, για την ίδια την αναγκαιότητα της τεχνολογίας, διαβάστε ξανά την προηγούμενη απάντηση.
5. Στου συνδέσμους που σας έχω ήδη δώσει θα δείτε τεχνολογίες και συστήματα που θα δούμε μπροστά μας τα επόμενα χρόνια. Έχω την αίσθηση πως ο πρώτος σταθμός για τα συστήματα υγείας και την επιστήμη της ιατρικής όπως την γνωρίζουμε θα είναι γύρω στο 2035 με 2040. Πιστεύω πως η περίοδος 2050 θα είναι μεταβατική και πως ήδη από το 2035 και μετά η “ιατρική” και η “υγεία” θα έχουν πολύ διαφορετικές μορφές. “Η ιατρική σαν τέχνη” ή εφαρμοσμένη επιστήμη, αν προτιμάτε, θα εξελιχθεί και θα αρχίσει να μετατρέπεται όλο και περισσότερο σε “κλασική” επιστήμη, με τη συνέργεια της κυβερνητικής, της μηχανικής, της βιολογίας και των μαθηματικών. Το σύστημα διανομής των υπηρεσιών υγείας θα γίνει όλο και πιο απλοποιημένο, αποκεντρωμένο και προσβάσιμο τοπικά στον τελικό χρήστη. Αυτά θα σημαίνουν μείωση υπαρχόντων ειδικοτήτων και δημιουργία διατομεακών καινούριων; Νέου είδους διασκορπισμένες, απομακρυσμένες υποδομές και υπηρεσίες; Κατά πάσα πιθανότητα ναι. Αν όλα πάνε καλά, θα είναι ένα μέλλον συναρπαστικό και ενδιαφέρον.
Με τη σωστή προσέγγιση και με τέτοιες συζητήσεις για τις πολιτικές και τις στρατηγικές που θα πρέπει να ακολουθηθούν το μέλλον αυτό στο 2050 θα είναι και ανθρωποκεντρικό.
Καλημέρα σε όλους. Σήμερα δεν έχει κ. Ευρωστίδη αλλά μια ευκαιρία να φτιάξετε δική σας ιστορία. Μπορείτε να κερδίστε ένα σημαντικό χρηματικό ποσό (35.000$), φτιάχνοντας ένα παιχνίδι πάνω στην σεξουαλική ενημέρωση. Αναλυτικές πληροφορίες θα βρείτε στη σελίδα του Game for Change. Oι αιτήσεις κλείνουν στις 17 Μαΐου οπότε σπεύσατε να προλάβετε.
Καλημέρα σε όλους σας. Είχαμε πει από χθες πως θα βαφτίσουμε ένα φανταστικό ήρωα, τον κ. Ευρωστίδη, και θα μιλήσουμε για τις περιπέτειές του στο Ελληνικό Σύστημα Υγείας και Φροντίδας. Συγκεκριμένα για τρεις μικρές ιστορίες του όσο αφορά την νομική προστασία, την πρόληψη/γενική φροντίδα υγείας και την αντιμετώπιση κάποιας ασθένειας.
Σήμερα, η δεύτερη ιστορία:
Ο κ. Ευρωστίδης είχε τη φήμη του ανθρώπου που έχει απαντήσεις. Όπως δεν ήθελε να χαλάει το χατίρι των άλλων, όποτε του ζητούσε κάποιος κάτι προσπαθούσε ώστε να του δώσει την καλύτερη δυνατή βοήθεια. Πολλές φορές, τις περισσότερες δηλαδή, αυτή η βοήθεια δεν ήταν η ίδια η απάντηση, αλλά ο τρόπος να βρει απαντήσεις μόνος του αυτός θα έκανε οποιαδήποτε παρόμοια ερώτηση.
Έχετε ακούσει το γνωμικό “δώσε σε κάποιον ένα ψάρι μια φορά και τον έχεις ταΐσει για μια μέρα, μάθε σε κάποιον να ψαρεύει κ τον έχεις ταΐσει για μια ζωή”; Κάπως έτσι έβλεπε τον εαυτό του ο κ. Ευρωστίδης σε τέτοιες καταστάσεις. Σαν ένα διαδικτυακό ψαρά.
Σε μια από αυτές τις καταστάσεις μια νέα ξαδέρφη του ζήτησε να της δώσει απαντήσεις για την καθυστέρηση στην έμμηνο ρύση. Δύσκολη περίπτωση αναφώνησε κ. Ευρωστίδης, και θυμήθηκε τον τρόπο με τον οποίο οι μεγαλύτερες γενιές “πάσαραν” τέτοια ζητήματα σε γυναικεία χέρια (Θέλω να μάθω για το σεξ. Σε ποιον από τους γονείς μου να απευθυνθώ; - Ινστιτούτο Ψυχικής και Σεξουαλικής Υγείας)! Τι προβλημάτισε τόσο τον κ. Ευρωστίδη όμως; Ας μπούμε για λίγο στο μυαλό του:
ειμαι 18 χρονων και εχω καθυστερηση περιπου 2 εβδομαδων.. τον τελευταιο καιρο εχω αλλαξει συνηθειες στην καθημερινοτητα,γυμναζομαι και προσεχω την διατροφη μου,ειχα μια ερωτικη πραξη με προφυλαξει χωρις ομως να τελειωσει το αγορι,σε τι μπορει να οφειλεται η καθυστερηση θα πρεπει μηπως να ανησυχω??
Ο κ. Ευρωστίδης προσπάθησε να αντιμετωπίσει το θέμα χρησιμοποιώντας την κοινή λογική, όπως όλοι μας φαντάζομαι σε μια παρόμοια περίπτωση. Σκέφτηκε πως στους περισσότερους έφηβους και νέους ανθρώπους στην χώρα του λείπουν όχι μόνο απαντήσεις αλλά και σωστή αγωγή υγείας ώστε να μπορούν να διαχειρίζονται, όσο το δυνατόν, από μόνοι τους την κατάσταση της υγείας τους. Αυτό βέβαια είναι θέμα της πολιτείας και της κοινωνίας ολόκληρης μονολόγησε και ξαναβυθίστηκε στις σκέψεις του.
Σκέφτηκε, προβληματίστηκε πολύ και προσπάθησε να βάλει όλες τις σκέψεις του σε μια τάξη. Τι θα βοηθούσε τον ίδιο αν ήταν σε μια παρόμοια κατάσταση;
Το ιδανικό για ένα έφηβο θα ήταν να μιλήσει μαζί με την οικογένειά του (Θέλω να μάθω για το σεξ. Σε ποιον από τους γονείς μου να απευθυνθώ; – Ινστιτούτο Ψυχικής και Σεξουαλικής Υγείας) για αυτό που τον προβληματίζει. Όπως αναφέρει και το άρθρο, αν η μητέρα ή ο πατέρας δεν γνωρίζουν την απάντηση στην ερώτηση, ένας έφηβος μπορεί να αναζητήσει μαζί τους τις απαντήσεις μέσα από ένα έγκυρο βιβλίο ή μέσα από τη συνάντηση με έναν ειδικό.
Αν ένας έφηβος ψάξει για πληροφορίες και απαντήσεις στο διαδίκτυο έτσι και αλλιώς, καλό είναι να γνωρίζει που να βρει τις πιο αξιόπιστες και χρήσιμες πληροφορίες. Σαν τέτοιες ο κ. Ευρωστίδης μπόρεσε και βρήκε τις παρακάτω. Στο ψηφιακό χαρτάκι του σημείωσε να αναφέρει στην ξαδέρφη του πως “Πίσω από όλους αυτούς τους μεγάλους τίτλους κρύβονται άνθρωποι με μεράκι, με εμπειρία και γνώσεις πάνω στα θέματα που σε απασχολούν. Μην διστάσεις να επικοινωνήσεις μαζί τους αν έχεις κάποιο πρόβλημα.”:
Λίγο πριν τελειώσει τις σημειώσεις του, ο κ. Ευρωστίδης σκέφτηκε να αφήσει και μερικούς σύνδεσμους στα Αγγλικά για όποιον μπορεί να ενδιαφέρεται. Ίσως το κομμάτι της διαδικτυακής προαγωγής της εφηβικής υγείας να είναι από τα λιγότερο δουλεμένα στη χώρας μου σκέφτηκε. Μήπως να δουλεύαμε λίγο περισσότερο το θέμα και μέσω της Ελληνικής Wikipedia;
Καλημέρα σε όλους σας. Θα βαφτίσουμε ένα φανταστικό ήρωα, τον κ. Ευρωστίδη, και θα μιλήσουμε για τρεις μικρές ιστορίες του στο Ελληνικό Σύστημα Υγείας και Φροντίδας.
Η πρώτη αφορά την νομική προστασία, η δεύτερο την πρόληψη/γενική φροντίδα υγείας και η τρίτη την αντιμετώπιση κάποιας ασθένειας.
Ιστορία 1η:
Ο κ. Ευρωστίδης είναι κοινωνικός άνθρωπος και με συμπόνοια. Μαθαίνει, λοιπόν, πως το παιδί κάποιων γνωστών αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα υγείας (Απαντώντας σε ερωτήσεις του παιδιού & της οικογένειας – Μείνε Δυνατός), και πως υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις malpractice. Πώς μπορούν να προστατευθούν οι γονείς; Τι ενέργειες μπορούν να πράξουν; Στην προσπάθειά του να τους βοηθήσει αρχίζει να ψάχνει για πληροφορίες στο διαδίκτυο. Ας μπούμε για λίγο στο μυαλό του.
οι φίλοι μου σχεδιάζουν να κανουν καταγγελια στον ογκολογο. ειχαν το παιδί τους αρρωστο με όγκο και απο οτι φαινεται ο γιατροσ τους κοροιδευε συστηματικα. Το κοριτσακι τωρα ειναι καλυτερα, πηγαν αλλου και αντιμετωπισαν το προβλημα, εκει τους είπαν κάποια πραγματα για τον πρωτο γιατρο. Θα κινηθουν νομικα εναντίον του και απο οτι μου ειπαν είναι κι αλλοι που θα το κανουν.
Ο κ. Ευρωστίδης προσπαθεί να χρησιμοποιήσει την κοινή λογική, οπότε ακολουθεί τα παρακάτω βήματα:
Αρχικά αναζητεί ομάδες/ΜΚΟ υγείας πάνω στον καρκίνο οι οποίοι θα μπορέσουν να τον καθοδηγήσουν αλλά και να προσφέρουν περαιτέρω υγειονομική, ψυχολογική και ηθική υποστήριξη στο παιδί και την οικογένεια.
Λίγο πριν το τέλος της αναζήτησής του, ανακαλύπτει πως υπάρχουν τέτοιες ομάδες εξειδικευμένες μόνο για παιδιά (στους παραπάνω συνδέσμους θα βρείτε περισσότερες τέτοιες ομάδες, σας παραθέτω ορισμένες ενδεικτικά):
Ο κ. Ευρωστίδης κάθεται και τα αναλογίζεται όλα αυτά. Όλα αυτά στην Ελλάδα της κρίσης, όλα αυτά με το πάτημα μερικών κουμπιών και με την έμπειρη χρήση τεχνικών αναζήτησης. Αναλογίζεται πως τελικά υπάρχει ακόμα δίκτυο υποστήριξης και ενημέρωσης στην Ελλάδα, απλά είναι διασκορπισμένο. Θα πρέπει να το φέρουμε πιο κοντά, πιο άμεσα στο πολίτη, στον ασθενή και στον φροντιστή υγείας. Και εν τέλει στον λειτουργό υγείας, ο οποίος υποστηριζόμενος από ένα ολόκληρο δίκτυο έγκυρων πληροφοριών, εργαλείων ενημέρωσης/επικοινωνίας/συνεργασίας, φορέων και ανθρώπων ίσως να μπορέσει να προσφέρει ποιοτικότερες υπηρεσίες υγείας, παρ’ όλες τις αντιξοότητες.
Desclaimer: Συγχωρήστε μου την επιλογή του ονόματος και το χιουμοριστικό ύφος του σκίτσου. Ελπίζω τα δίκτυα αυτά υποστήριξης να δώσουν λύσεις, δύναμη, αισιοδοξία και χαμόγελο σε όσους τα έχουν ανάγκη.
