Σήμερα έπεσα πάνω στο Ινστιτούτο Ιατρικής Πληροφορικής του Πανεπιστημίου της Μινεσότα. Θα μπορούσε να λειτουργήσει κάτι τέτοιο στην Ελλάδα? Ασφαλώς και όχι, εδώ δεν υπάρχει καν οργανωμένος σαν κλάδος η Ιατρική Πληροφορική. Εκείνο που θα μπορούσε να γίνει όμως θα ήταν μια δια-συνεργασία όλων των εμπλεκομένων στο θέμα Υγεία, Διακυβέρνηση, Αγορά Εργασίας, Υποστηρικτές Ηλεκτρονικών Υπηρεσιών. Το Ινστιτούτο χρησιμεύει για τη διασύνδεση της έρευνας πάνω στην Ιατρική Πληροφορική, τη διδασκαλία, τη προβολή,τη βελτιστοποίηση του συντονισμού, της συνέργειας και συνεργασίας όσων εμπλέκονται και συμπλέκονται πάνω σε αυτό το θέμα.

Παρακάτω η παρουσίαση αυτού του Ινστιτούτου -- Meet the Institute for Health Informatics.

Ps: Ερώτηση στους γνωρίζοντες γιατί δηλώνω παντελή άγνοια. Το Υπουργείο εργασίας τι λειτουργική σχέση έχει με την καινούρια Ηλεκτρονική Συνταγογράφηση?

Share and Enjoy:
  • Twitter
  • del.icio.us
  • Facebook
  • connotea
  • HealthRanker
  • StumbleUpon
  • Google Bookmarks
  • Reddit
  • Technorati
  • email
  • Print

{ 1 comment }

null

Ο τίτλος μου θυμίζει το τραγούδι των REM “It’s The End Of The World As We Know It”. Αρκετά αιρετικός τίτλος, αντικείμενο χλευασμού για πολλούς στο χώρο Υγείας. Όπως και να έχει το “The End of Medicine: How Silicon Valley (and Naked Mice) Will Reboot Your Doctor” φαίνεται ένα αρκετά ενδιαφέρον βιβλίο, με μια εξίσου ενδιαφέρουσα παρουσίαση. Συγγραφέας του ο Andy Kessler, οικονομικός αναλυτής. Έχει ενδιαφέρον να διαβάσετε την κριτική του βιβλίου από το British Medical Journal.

Kessler says that “doctors use ancient tools, memorize symptoms and solutions, and a halfway decent search engine can leave them in the dust.”

The naked mice of the book’s subtitle are the hapless hairless creatures on which experiments are conducted to test that approach, an effort that could teach us about prevention and cost savings, through cheap, mass screening by such means as biomarkers that can accurately predict cancers and heart diseases.

Is all this science fiction? Alvin Toffler, author of the 1970s blockbuster Future Shock, said in a recent interview in the Financial Times, “[We] will be using new technologies from self diagnosis to… self administered therapies delivered by nanotechnology so patients can do for themselves what doctors used to do.”

The end of medicine? Hardly. But it is perhaps the beginning of the end. For now, though, doctors should not give up their day jobs.

Δείτε την παρουσίαση του βιβλίου από το FORA.tv.

Στο  youtube υπάρχει ένα κομμάτι από μια δεύτερη παρουσίαση του βιβλίου, με τίτλο “Nanotechnology and “The End of Medicine” -- Andy Kessler“. To link από το FORA.tv αυτής της παρουσίασης δεν λειτουργεί.

Ps: Όπως βλέπετε ήμουν κόσμιος και δεν σας ζήτησα να μου το κάνετε δώρο. Ξέρω αρκετούς επαγγελματίες Υγείας που θα μπορούσα να τους το πάρω δώρο για να μου το επιστρέψουν -- πετάξουν στα μούτρα! Fair enough as one might say…

Share and Enjoy:
  • Twitter
  • del.icio.us
  • Facebook
  • connotea
  • HealthRanker
  • StumbleUpon
  • Google Bookmarks
  • Reddit
  • Technorati
  • email
  • Print

{ 2 comments }

ΟΚ, ο τίτλος είναι κάπως. Εγώ το βιβλίο The Decision Tree: Taking Control of Your Health in the New Era of Personalized Medicine” θέλω να σας παρουσιάσω, αλλά αν κάποιος θέλει να μου το κάνει “δώρο” δεν θα γίνω ακατάδεχτος. ^_^

Anyway, μιας και είμαι ελαφρώς σε mode καμπάνιας για health & medicine 2.0, ehealth, Partipatory Medicine, Personalized Medicine, Patient Centered Healthcare, etc το βιβλίο φαίνεται να είναι μια καλή αρχή να ξεκινήσει κάποιος. Συγγραφέας του, ο Thomas Goetz, ο οποίος είναι executive editor στο πολύ γνωστό περιοδικό Wired.

In The Decision Tree, Thomas Goetz proposes a new strategy for thinking about health, one that applies cutting-edge technology and sound science to put us at the center of the equation. An individual’s Decision Tree begins with genomics, where $400 and a test tube of spit provides a peek at how your DNA influences your health. It taps self-monitoring and collaborative health tools, where iPhone applications and next-generation monitoring gadgets can help individuals successfully change their behavior, once and for all. And it turns to new screening techniques that detect diseases like cancer and diabetes far earlier and with far better prospects for our health. Full of thoughtful, groundbreaking reporting on the impact personalized medicine will have on the average patient, The Decision Tree will show you how to take advantage of this new frontier in health care.

null

Μπορείτε να διαβάσετε ένα σχετικό άρθρο του εδώ (Welcome To The Era Of Personalized Medicine – The Huffington Post):

Personalized medicine is one of these – an idea that someday, somehow, we will all enjoy customized medical care that keeps us healthier and enables us to live better and longer.

But personalized medicine isn’t just about drugs. It’s also about data – our personal data, the stuff in our medical records, as well as less clinical information like how much sleep we get or how often we exercise. All this data can personalize our healthcare right now, today – it can be worked back into the equation of how we care for our health, improving decisions like what we eat, how to reduce our risk factors for disease, and what we get tested for (and when).

Personalized medicine is what happens when we go online and do our own research at MayoClinic.com before we check in with our doctor. It’s what happens when we use iPhone apps to monitor our exercise or weight. And it’s what happens when we ask our doctor for our lab test results, and then work with her to make a treatment decision (instead of just leaving it up to them). These tools and opportunities are just the tip of the iceberg though, the first signals of a new mode of healthcare, where individuals will be able to readily track their health and control their healthcare.

Of course, engaging patients is only half of what personalized medicine is about. The other side of the coin requires that healthcare itself get better, in the form of better research and more patient-friendly clinicians. Medicine must be able to deliver more tailored, patient-specific predictions, diagnoses and treatments. This means that geneticists need to keep interrogating the human genome for the links between our DNA and disease, so we can identify our risks earlier. It means biochemists and molecular biologists need to keep spelunking for the biomarkers in our blood that can turn up a disease in its earliest, most treatable stage. And it means that healthcare providers – our doctors, nurses, and nurse practitioners – need to be trained to engage with more informed patients who may be bringing self-generated research and records to the doctor’s office.

Desclaimer: Το γεγονός πως ασχολούμαι με τέτοια θέματα δεν σημαίνει ότι συμφωνώ απόλυτα με αυτά. Όπως σε όλα τα θέματα ,θεωρώ πως πρέπει να είμαστε αναλυτικοί  και ακριβοδίκαιοι όταν τα μελετάμε ή τα συζητάμε. Έχω την αίσθηση ότι μεγάλο κομμάτι του hype αυτών των ρευμάτων έχει να κάνει με τις ανάγκες των αγορών, και όχι απαραίτητα με τις πραγματικές Υγειονομικές ανάγκες των ασθενών. Πέρα από τις τεχνολογικές εφαρμογές και τις ευκαιρίες εργασίας, προσοχή πρέπει να δοθεί και στους πραγματικούς Υγειονομικούς δείκτες, την ποιότητα διαβίωσης αλλά και την ποιότητα των υπηρεσιών που θα προταθούν και εν τέλει θα εφαρμοστούν (η απόκλιση της εφαρμογής από το θεωρητικό πλαίσιο είναι σημαντικός παράγοντας). Αγαπάω την τεχνολογία  και την εξέλιξη, αυτό όμως δεν με καθιστά τυφλό στην πραγματικότητα. Σκοπός δεν μπορεί να είναι (μόνο) η δημιουργία μιας νέας αγοράς (κέρδους) (δεν μιλάω φυσικά για την πλευρά των κινημάτων ασθενών), αλλά η βελτίωση των Υγειονομικών υπηρεσιών σε όλους (ασθενείς, συγγενείς, εργαζόμενους).

Σε κάθε νέα εφαρμογή ή καινοτομία που προτείνεται, η πρώτη ερώτηση που πρέπει να κάνουμε είναι κατά πόσο εκμεταλλευτήκαμε στο μέγιστο τις προηγούμενες. Για να δούμε τι περιθώριο βελτίωσης έχουμε, να αποφύγουμε τα ίδια λάθη, αλλά και μην στηριζόμαστε σε τεχνολογίες και μόνο. Χωρίς να διασφαλίσουμε την ύπαρξη αυτονόητων υποδομών (μηχανογράφηση, υλικοτεχνικός εξοπλισμός, χώροι κατάρτισης και σωστοί χώροι εκπαίδευσης), χωρίς μελετημένο πλαίσιο εκπαίδευσης,  ένταξης (υγειονομικές υπηρεσίες χωρίς ελλείψεις ή μόνιμα προσωρινό προσωπικό ) και κατάρτισης, χωρίς αποσαφήνιση των ρόλων (ποιος, γιατί και για πόσο) και των ειδικοτήτων (διαβάστε το ενδιαφέρον άρθρο “Γιατρούς ή λογιστές” – Το Βήμα), χωρίς οριοθέτηση ποιοτικών κριτηρίων και ενεργειών ελέγχου αυτών (γνωρίζουμε τι standards εξετάσεων, θεραπείας, νοσηλείας θέλουμε – ποια είναι τα standards των άλλων χωρών, πόσο κοστίζουν και πόσο προσβάσιμα είναι στον πληθυσμό),  κ.α. όλα τα παραπάνω είναι πολύ ενδιαφέροντα αλλά προς το παρόν μακριά. Χρειάζονται και αυτά όπως και τα άλλα που αναφέρθηκαν παραπάνω. Συζητάμε για το τι θέλουμε μαζί με το τι μας λείπει.

Προσωπικά, το μόνο που βρίσκω άμεσο προς εφαρμογή είναι η περικοπή δαπανών, και σπαταλών. Για τα υπόλοιπα πραγματικά δεν γνωρίζω. Εσείς τι άποψη έχετε για όλα αυτά?

Share and Enjoy:
  • Twitter
  • del.icio.us
  • Facebook
  • connotea
  • HealthRanker
  • StumbleUpon
  • Google Bookmarks
  • Reddit
  • Technorati
  • email
  • Print

{ 0 comments }

Δεν ξέρω πώς θα μπορούσα να χαρακτηρίσω τη συγκεκριμένη ομιλία.  Θα μπορούσα να την παρουσιάσω σε κάποιο θέμα σχετικά με ηλεκτρονικούς ασθενείς, σχετικά με εκπαιδευτικές πολιτικές και φιλοσοφία, σχετικά με time management, σχετικά με αυτοβελτίωση και πραγματοποίηση στόχων… Είναι από τα πιο συγκινητικά, συγκλονιστικά πράματα που έχω παρακολουθήσει στο web.

Ο Randy Pausch ήταν ένας Πανεπιστημιακός Καθηγητής Πληροφορικής, στο πολύ καλό Carnegie Mellon University, ο οποίος το 2006 διαγνώσθηκε με παγκρεατικό καρκίνο (μορφή καρκίνου με πολύ κακή πρόγνωση). Τι απόφαση πήρε τότε? Να συνεχίσει να ζει και να εμπνέει μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο. Άξιζε πραγματικά να δείτε την ομιλία του (10 εκατομμύρια χτυπήματα μέχρι στιγμής στο youtube) Really Achieving Your Childhood Dreams αλλά και να διαβάσετε το βιβλίο του The Last Lecture (δεν το έχω διαβάσει αλλά σίγουρα θα το κάνω δώρο στον εαυτό μου). Το 2008 μπήκε στη λίστα των “100 most influential people in the world” του περιοδικού TIME.

Δεν υπάρχει λόγος να γράψω περισσότερα. Πραγματικά δείτε ολόκληρη, μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο αυτή την ανεπανάληπτη ομιλία -- Randy Pausch Last Lecture: Achieving Your Childhood Dreams.

Νιώθω πολύ τυχερός που παρακολούθησα αυτήν την ομιλία έστω και εξ’ αποστάσεως.  Ένας λόγος για τον οποίο το μέσο μας φέρνει πιο κοντά και δεν μας απομακρύνει.

Ps: Θαυμάζω τους ανθρώπους οι οποίοι “φεύγουν” με αξιοπρέπεια.  Δεν ξέρω αν έχει να κάνει με την κουλτούρα του κάθε έθνους ή με την ατομική ιδιοσυγκρασία του καθενός. Όπως και να έχει πραγματικά τους θαυμάζω.

Ps^2: Η συγκεκριμένη ιστορία θα έχει και συνέχεια με το κομμάτι της Υγείας πλέον.

Share and Enjoy:
  • Twitter
  • del.icio.us
  • Facebook
  • connotea
  • HealthRanker
  • StumbleUpon
  • Google Bookmarks
  • Reddit
  • Technorati
  • email
  • Print

{ 1 comment }

null

Στο net διάβασα μια είδηση για ένα Πρωτοποριακό Σχολείο στην Αυστραλία – “Aussie school tries to liberate teen brains, Unusual Australian school demonstrates what teaching teenagers could look like if their biology were taken seriously” (thestar.com). Με λίγα λόγια το συγκεκριμένο σχολείο “εκμεταλλεύεται” την βιοφυσιολογία των εφήβων και έχει διαμορφώσει το σχολικό του πρόγραμμα πάνω σε αυτό.

Key facts about the Australian Science and Mathematics School:

It has 280 students in Grades 10 to 12 from 32 cultural backgrounds, drawn from 65 feeder schools.

The criterion for admission is an interest in science or math. Students range from extremely accomplished to needing immense learning support.

One student accepted the first year had been living on the streets from age 15 and went on to university. Another boy refused to go to school at all until he was accepted in the Science and Math School; now he’s a top student.

Before Grade 12, marks are delivered along developmental lines: E for exemplary, A for accomplished, P for proficient, D for developing and B for beginning.

Grade 12 students must write state public exams and they score above average in almost all subjects.

An average of 30 per cent of Australian university students drop out compared with 6 per cent of graduates from the Science and Math School.

Every teacher at the school is conducting research. Jim Davies, the principal, says teachers’ professional learning is their most important project. “Students are charged with the responsibility to be innovative and the most important model is teachers themselves.”

Alanna Mitchell

Όλα αυτά δεν θα μου έκαναν τόσο ιδιαίτερη εντύπωση αν δεν τα είχα ξανακούσει. Που? Στην ΑΣΠΑΙΤΕ. Το σχολείο του Summerhill είναι ένα “παρόμοιο” σχολείο στην Αγγλία το οποίο όμως έχει ιδρυθεί από το 1921 παρακαλώ! Η “πλάκα” είναι ότι το συγκεκριμένο σχολείο, παράδεισος για πάρα πολλούς, απειλήθηκε μέχρι και με κλείσιμο (κάτι που δεν μου κάνει και τόσο έκπληξη αν πάρω υπόψιν τον συντηρητισμό μεγάλου κομματιού της κοινωνίας παγκοσμίως). Σχετικά διαβάστε τα:

Μαζί με αυτά ρίξτε μια ματιά και στα λήμματα democratic school (θα βρείτε μια λίστα με τέτοια σχολεία ανά τον κόσμο) και free school. Μαζί μπορούμε να κάνουμε μια λίστα σε τι διαφέρουν τα Ελληνικά σχολεία από αυτά… (Anyway συνεχίζω) Σχετικά με το Summerhill (επίσημη ιστοσελίδα του Σχολείου) αξίζει να διαβάσετε το ρεπορτάζ του Ελληνικού The Schooligan αλλά να δείτε και την σειρά του BBC πάνω σε αυτό (η σειρά online).

Όλα αυτά, για να καταθέσω τον προβληματισμό μου πως παλιές λύσεις τις παρουσιάζουμε ως καινούριες με άλλο εξώφυλλο. Ο προβληματισμός μου δεν έγκειται στο ότι τέτοιες παιδαγωγικές μέθοδοι θα έπρεπε να έχουν μεγαλύτερη προβολή ούτε στο ότι κινδυνεύουν κιόλας, λες και τα υπάρχοντα σχολεία έχουν να προτείνουν κάτι καλύτερο (ένα οικονομικό κραχ και διαλύεται ο κοινωνικός ιστός). Εκείνο που με προβληματίζει είναι ότι πρέπει να ξανα-ανακαλύπτουμε τον τροχό και να αποδεχόμαστε τα basics τα οποία πιθανόν θα έπρεπε να ισχύουν σε πολλούς τομείς της ζωής μας. Δεν μπορούμε να μιλάμε για ανοιχτές, ψηφιακές κοινωνίες χωρίς να εφαρμόζουμε αυτά τα basics, ήδη, μέσα στην εκπαιδευτική διαδικασία. Η τεχνολογία είναι ένα μέσο, ένα εργαλείο. Η φιλοσοφία, η επιστήμη (παιδαγωγική, βιολογία, etc) είναι οι τρόποι να χρησιμοποιήσουμε το μέσο, το οποιοδήποτε μέσο…

Προσωπικά θα ήθελα να έχω την τύχη να παρακολουθήσω ένα τέτοιο σχολείο. Θα ήθελα να έχω την δυνατότητα να στείλω τα παιδιά μου σε ένα τέτοιο σχολείο. Εσείς τι θα θέλατε?

Ps: Ι do like the music on SummerHill webpage

null

Share and Enjoy:
  • Twitter
  • del.icio.us
  • Facebook
  • connotea
  • HealthRanker
  • StumbleUpon
  • Google Bookmarks
  • Reddit
  • Technorati
  • email
  • Print

{ 0 comments }

disease mongering

Οι μέρες αυτές είναι γεμάτες με συνεντεύξεις και ρεπορτάζ για σκάνδαλα και διαφθορά στο σύστημα Υγείας. Δεν χρειάζονται συγκεκριμένες αναφορές. Οι περισσότεροι φαντάζομαι καταλαβαίνετε πάνω κάτω σε τι αναφέρομαι. Ταυτόχρονα, τις μέρες αυτές με αφορμή την λίστα “Ποιους θα καλούσα σε μια Ελληνική Εκδήλωση ehealth & Health 2.0” έτυχε να μιλήσω με αρκετούς ανθρώπους πάνω σε τέτοια και παρόμοια θέματα. Ένα κενό που θεωρώ πως υπάρχει στην Ελληνική αγορά Υγείας είναι η ενημέρωση του Ασθενή για τα δικαιώματά του και για την ποιότητα των Υγειονομικών υπηρεσιών που “αγοράζει”. Ακούγονται πολλά, υπονοούνται περισσότερα, χωρίς πάρα πολλές φορές να υπάρχουν συγκεκριμένες αποδείξεις ή αξιόπιστες πηγές.

Όλα το παραπάνω δεν ήταν τίποτα άλλο παρά ένας πρόλογος (κυριολεκτικός και μεταφορικός) για το θέμα το οποίο διάβασα στην εφημερίδα “ΤΟ Βήμα” (στην κυριολεξία δεν το διάβασα αλλά μάλλον το ξετρύπωσα). Ασθενειοκαπηλία λοιπόν ή αλλιώς Disease Mongering:

Μιλούν για πλήρως οργανωμένες εκστρατείες εκ μέρους των φαρμακευτικών εταιρειών οι οποίες, με στόχο να διογκώσουν τα ήδη υπέρογκα κέρδη τους, δημιουργούν νέες αγορές επινοώντας νέες ασθένειες και προωθώντας τα ανάλογα φάρμακα στο ανήσυχο για την υγεία του κοινό. Το φαινόμενο ονομάζεται «ασθενειοκαπηλία» και την περασμένη εβδομάδα αποτέλεσε για πρώτη φορά το θέμα ενός παγκόσμιου συνεδρίου στην Αυστραλία.

Ολο και περισσότερες νέες ασθένειες κάνουν την εμφάνισή τους στη ζωή μας τα τελευταία χρόνια και όλο και περισσότερα νέα και θαυματουργά φάρμακα κυκλοφορούν στην αγορά για τη θεραπεία τους. Το λογικό είναι να σκεφτεί κανείς ότι με την πρόοδο της επιστήμης οι ειδικοί ανιχνεύουν και κατανοούν καλύτερα τους μηχανισμούς του ανθρώπινου οργανισμού και έχουν περισσότερα εφόδια για να βρουν τρόπους να θεραπεύσουν τις όποιες δυσλειτουργίες του. Υπάρχει όμως και η άλλη όψη του νομίσματος – μεταφορικά και κυριολεκτικά – και αυτή έχει για ορισμένους να κάνει με το χρήμα.

Διακεκριμένοι γιατροί από όλον τον κόσμο έχουν αρχίσει τελευταίως να κατηγορούν όλο και περισσότερο τις φαρμακευτικές εταιρείες ότι «κατασκευάζουν» ασθένειες με μόνο στόχο το κέρδος. Υποστηρίζουν ότι χρησιμοποιώντας καλά οργανωμένους μηχανισμούς επινοούν νέες ασθένειες – βαφτίζοντας σοβαρές διαταραχές φυσιολογικά καθημερινά μικροπροβλήματα – ή παρεμβαίνουν στις θεωρούμενες «φυσιολογικές τιμές» της χοληστερόλης, της αρτηριακής πίεσης, της οστεοπόρωσης και άλλων δεικτών, μόνο και μόνο για να προωθήσουν τα σκευάσματά τους. Στην ουσία, τονίζουν, δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να «καπηλεύονται» τον φόβο του κάθε ανθρώπου για την υγεία του και να μετατρέπουν υγιείς ανθρώπους σε ασθενείς.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου για συγκεκριμένα παραδείγματα πάνω στους παραπάνω ισχυρισμούς.Δεν πρόκειται να πάρω θέση μιας και δεν είμαι ειδικός. Τα καταθέτω σαν θέμα προς προβληματισμό, σε συνδυασμό με τις συνεχείς ειδήσεις για υπέρογκες φαρμακευτικές δαπάνες και τις διάφορες Φαρμακευτικές Πολιτικές που προτείνονται.

Συνεχίζω με μερικές πληροφορίες από την wikipedia.

Proponents of this practice argue that the pharmaceutical industry is only providing the public with information about its options and that actual prescription is a matter to be discussed between patient and doctor. Opponents, however, claim that this approach leads to the unnecessary prescription of drugs, that its motivation is only to profit the drug companies, and that it may actually harm instead of help patients.

A 2006 Newcastle, New South Wales conference, reported in PLoS Medicine, explored the phenomenon further[5] Journalist Ray Moynihan satirised disease mongering in a BMJ “news” item that appeared in its April Fool’s Day edition 2006, titled “Scientists find new disease: motivational deficiency disorder“.

Η σελίδα του Συνεδρίου δεν έχει υπάρχει πλέον. Υπάρχει όμως το Special Issue του PLoS Medicine. Δείτε εδώ όλα τα σχετικά επιστημονικά άρθρα σχετικά με την ασθενειοκαπηλία.

Φίλοι φαρμακοποιοί σας παρακαλώ παραθέστε μας τα αντεπιχειρήματα. Είναι ένα πολύ ενδιαφέρον και επίκαιρο θέμα.

Ποια η γνώμη σας? Νομίζετε ότι έχουν εμπορευματοποιηθεί τόσο οι Υγειονομικές μας ανάγκες?

EDIT:

Με αφορμή το άρθρο “Disease mongering and drug marketing” βρήκα μια λίστα σχετικών άρθρων στο pubmed πάνω στο θέμα μας.

Με βάση το άρθρο “Disease mongering is a myth” , βρήκα και μια λίστα παρόμοιων άρθρων στο pubmed.

EDIT^2 09/01/2010:

Η @marinic στα σχόλιά της ανέφερε και τα παρακάτω. Ρίξτε τους μια ματιά.

Η ασθενειοκαπηλεία είναι στενά συνδεδεμένη με την χρήση ψυχοφαρμάκων, που συνταγογραφούνται για μακρόχρονη ή δια βίου χρήση και τα οποία παρουσιάζουν χαμηλό ποσοστό adherence λόγω κυρίως των παρενεργειών που παρουσιάζουν ενώ η φαρμακ. βιομηχανία επιζητεί compliance. H αναπλήρωση του χαμηλού ποσοστού adherence και η μή αποτελεσματική έμμεση ή άμεση πίεση για compliance οδηγούν στην ασθενειοκαπηλία, όπως σωστά την ονόμασες, με πίεση στο fda για επέκταση της έγκρισης φαρμάκων για νέες υπαρκτές ή μη ασθένειες.

Σχετικά με το medical anherence (απαρέγκλιτη τήρηση) & compliance (συμμόρφωση) το wikipedia γράφει:

Compliance (or adherence) is a medical term that means the degree to which a patient correctly follows medical advice. Most commonly, it refers to medication, or drug compliance, but may also mean use of medical appliances such as compression stockings, chronic wound care, self-directed physiotherapy exercises, or attending counseling or other courses of therapy. The most effective way for a doctor to improve patient compliance is through a positive physician-patient relationship.

An estimated half of those for whom medicines are prescribed do not take them correctly. Until recently, this was termed “non-compliance”, and was sometimes regarded as irrational behavior or willful ignoring of instructions, although forgetfulness is probably a more common reason. Today, health care professionals prefer to talk about “adherence” to a regimen rather than “compliance”.

Nevertheless, it seems likely that adherence can be improved by taking care to explain the benefits and adverse effects of a drug. In a busy clinic it is too easy for the prescriber to give out a prescription with little or no explanation. It also makes sense to reduce the frequency of taking medicine to once or twice a day: though again, there is no evidence that this tactic is effective.

Share and Enjoy:
  • Twitter
  • del.icio.us
  • Facebook
  • connotea
  • HealthRanker
  • StumbleUpon
  • Google Bookmarks
  • Reddit
  • Technorati
  • email
  • Print

{ 1 comment }