Το παρακάτω κείμενο είναι αναδημοσίευση από το περιοδικό για τις Βιοϊατρικές Εργαστηριακές Επιστήμες.

Χαιρετίζω τo 2011 με ευχές για μια καλύτερη νέα χρονιά, υγεία και ότι καλύτερο σε προσωπικό και κοινωνικό επίπεδο. Μια επιπλέον ευχή που θέλω να κάνω είναι να βρεθούν χρήματα για μια εκδήλωση για τους νέους φοιτητές και απόφοιτους των Ιατρικών Εργαστηρίων. Κάποιοι άνθρωποι οραματιστήκαμε και σχεδιάσαμε μια εκδήλωση λίγο διαφορετική από τις άλλες, η οποία όμως από ότι φαίνεται μένει στα χαρτιά. Η οικονομική δυσπραγία και (πιθανώς) η έλλειψη γνώσεων για την προώθηση της ιδέας μας είναι καθοριστικοί παράγοντες για την μέχρι τώρα ματαίωση των σχεδίων μας.

Η εκδήλωση αυτή είχε ανθρώπους από διάφορα μέρη της Ευρώπης να μιλούν για την εκπαίδευση και το ρόλο του επαγγέλματος στο εξωτερικό, για τις εναλλακτικές ή “μεγαλεπήβολες” προοπτικές καριέρας που μπορεί να έχει κάποιος απόφοιτος του τμήματος Ιατρικών Εργαστηρίων ή Biomedical Science (ανάλογα τη χώρα και την αγορά εργασίας).

Οι λόγοι της εκδήλωσης πολλοί. Οι περισσότεροι δεν γνωρίζουν το επάγγελμα. Αναφέρομαι τόσο στις εταιρείες (από τις οποίες και θα μας ενδιέφερε να αντλήσουμε χρηματοδότηση) όσο και ο απλός κόσμος. Πολύ περισσότερο, όμως, οι ίδιοι δεν γνωρίζουμε τις διαστάσεις του επαγγέλματος και του τομέα παγκοσμίως καθώς και τις προοπτικές ή τις κατευθύνσεις που θα/μπορεί/πρέπει να πάρει στο μέλλον. Σκοπός της εκδήλωσης, το επιμύθιο όπως εύστοχα μου ζήτησε μια από τις ομιλήτριες, ήταν και είναι το όραμα και τα όνειρα που χρειάζεται να έχουν/με οι νέοι άνθρωποι εφόσον μπορούμε να συνδυάσουμε το μεράκι με τις ικανότητες και τις γνώσεις. Το διαφορετικό, το εναλλακτικό, το παραπάνω βήμα ήταν, είναι και θα είναι το ζητούμενο, πολύ περισσότερο από εδώ και πέρα.

Οι Τεχνολόγοι Ιατρικών Εργαστηρίων είναι ένα επάγγελμα που εντάσσεται στα Life Science Professions το οποίο (σύμφωνα με την περιγραφή του Τμήματος στα ΤΕΙ Αθήνας) “καλύπτει το γνωστικό αντικείμενο των Βιοατρικών Εργαστηριακών Τεχνολογικών Εφαρμογών, όπως αυτές εφαρμόζονται στα εργαστήρια Μικροβιολογίας-Ιολογίας, Αιματολογίας, Αιμοδοσίας, Ανοσολογίας-Ιστοσυμβατότητας, Βιοχημείας-Κλινικής Χημείας, Παθολογοανατομίας-Ογκολογίας, Κυτταρολογίας, Ενδοκρινολογίας, Τοξικολογίας, Γενετικής, Μοριακής Βιολογίας, Πειραματοζώων, Πυρηνικής Ιατρικής“.

Το συνηθισμένο μονοπάτι καριέρας που ακολουθεί/ακολουθούσε κάποιος απόφοιτος της σχολής είναι/ήταν σχολή – κλινικό εργαστήριο. Το μονοπάτι αυτό καθοριζόταν από τις ανάγκες/προσφορά της αγοράς και από τις προοπτικές του επαγγέλματος όπως αυτές οριζόταν από τις παθογένειες του Ελληνικού Εκπαιδευτικού Συστήματος. Οι καιροί όμως έχουν αλλάξει ανεπιστρεπτί και οι νέες ανάγκες δημιουργούν νέες απαιτήσεις, νέες προκλήσεις. Το συγκεκριμένο πτυχίο ανάλογα με τις εξειδικεύσεις, ανάλογα με την εκπαίδευση και τα προσωπικά “ρίσκα”, έχει και προοπτικές και μέλλον. Είναι ένα ευέλικτο πτυχίο το οποίο όμως χρειάζεται διερεύνηση για τις πλήρεις διαστάσεις του (ουσιαστική και λειτουργική συνεργασία, εναρμόνιση με το εξωτερικό), στοχοθεσία για το που θα μπορούσε να πάει πέρα από το κλασικό μοτίβο σχολή –  ρουτίνα, όραμα για το πώς μπορεί να συνεισφέρει και το ίδιο στην επιστήμη (εξειδίκευση - έρευνα) και στην αγορά εργασίας (καινοτομία – επιχειρηματικότητα).

Αν υπάρχουν ακόμα Αϊ Βασίληδες, που θα ενδιαφερόντουσαν να χρηματοδοτήσουν μια τέτοια εκδήλωση, η επικοινωνία μαζί μας θα ήταν το καλύτερό μας δώρο. Μια εκδήλωση με την ευγενική χορηγία χώρου (αμφιθεάτρου χωρητικότητας 300+ ατόμων), ομιλητές Έλληνες ερευνητές από την Ελλάδα και το εξωτερικό, εργαζόμενους σε νοσοκομεία της Ευρώπης και στον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, αντιπροσώπους από Ελληνικούς και Πανευρωπαϊκούς Οργανισμούς, υποστήριξη τμήματος ΤΕΙ και τομέα Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου.

Χρειαζόμαστε ένα σημαντικό ποσό μπροστά (μεταφορικά και διαμονή) ώστε να έρθουν όλοι αυτοί οι άνθρωποι να μας μιλήσουν, να μας δώσουν οπτικές και οράματα. Υπάρχουν παραμύθια αυτή την εποχή? Αν υπάρχουν, σε παρακαλώ Αϊ Βασίλη αυτό το δώρο θέλω για την έναρξη της νέας χρονιάς. Εμείς, μια ομάδα επαγγελματιών, συνεργατών και μια παρέα,  αυτό σκεφτήκαμε, αυτό μπορέσαμε να βρούμε για να βάλουμε λίγο πλάτη για την κρίση. Τρέξαμε, μιλήσαμε, συνεννοηθήκαμε αλλά μας λείπουν τα λεφτά.

Τα λεφτά αυτά, λοιπόν, υπάρχουν για μια εκδήλωση για τους νέους? Υπάρχει τρόπος να τα βρούμε? Θα χρειαζόμασταν την βοήθειά σας ώστε να την επιστρέψουμε με πολύ αγάπη και ευγνωμοσύνη σε ένα  μικρό αλλά σημαντικό κομμάτι των νέων αυτής της κοινωνίας, της δικής μας.

Ps: Για τη χρονιά που αποχαιρετάμε κέρασμα ένα τελευταίο βίντεο για φέτος. “Changing education paradigms“, μια ομιλία του Sir Ken Robinson σκηνοθετημένο με animation από τον οργανισμό RSA.

{ 0 comments }

Η αναμέτρηση του τίτλου δεν υφίσταται σε κάποιο άρθρο ή textbook παρά μόνο στο μυαλό μου. Χωρίς να είμαι ο πλέον ειδικός έχω την αίσθηση ότι αυτή και (κυρίως) η επόμενη δεκαετία θα αναδείξει εξαιρετικές τεχνολογίες και στους 2 κλάδους. Δεν γνωρίζω ποιο μπορεί να είναι το επιμέρους σκορ των 2 τομέων τεχνολογίας, η αναμέτρηση όμωςθα είναι αμφίρροπη, ενδιαφέρουσα και θα αναδείξει πολλά ζητήματα βιοηθικής.

Είμαστε περισσότερο κοντά από όσο νομίζουμε στα τιμίδια και στα πρώτα cyborg? Όποιες και να είναι οι σωστές απαντήσεις, θεωρώ πως θα δούμε πολλά σενάρια επιστημονικής φαντασίας να υλοποιούνται στην πραγματικότητα (αν δεν υπάρξει κάτι συνταρακτικό στο χώρο της παγκόσμιας ειρήνης και οικονομίας).

Εν έτει όμως 2011 τι μπορεί να βλέπουμε?

Βιονικά χέρια

Τα οποία ελέγχονται με την σκέψη

Τα οποία παρέχουν και την αίσθηση της αφής

Βιονικά πόδια

Βιονικά μάτια

Όλα τα παραπάνω μαζί

Will ‘Bionic Bodies’ Offer High-Tech Hope to the Disabled?

Φυσικά έχουμε και τους εξωσκελετούς

Υπάρχουν και τα ρομπότ “νοσηλευτές”, τα οποία δεν σχετίζονται άμεσα με τα παραπάνω, όμως αποτελούν κομμάτι της έρευνας

Πάμε τώρα στο άλλο γήπεδο. Αλλά καλύτερα να μιλήσουμε για αυτό στο δεύτερο μέρος. :)

{ 2 comments }

Ευχαριστώ τον Μάριο γιατί με το σχόλιό του μου έδωσε πάσα να κάνω ξεχωριστή αναφορά στην ομιλία του κ. Peter Economides.

Συνεχίζω τον προβληματισμό και τη συζήτηση στο προηγούμενο post σχετικά με το φάρμακο που χρειάζεται η Ελλάδα με τα παρακάτω ερωτήματα:

Στην εταιρεία σας θα θέλατε στελέχη ή υπαλλήλους? Ποιες οι προϋποθέσεις και οι απαιτήσεις για την κάθε κατηγορία? Γιατί τους μεν από τους δε? Έχει ή δεν έχει (και) το semantics την σημασία του?

Συνεχίζω με την εξαιρετική ομιλία του κ. Peter Economides. Μαζί με το Rebranding της Ελλάδας προσθέτω πως χρειάζεται Rebranding και του κρατικού στελέχους (όχι υπαλλήλου, όχι λειτουργού).

{ 0 comments }

The cure for Apple is not cost-cutting. The cure for Apple is to innovate its way out of its current predicament

Steve Jobs

Σε ελεύθερη μετάφραση ¨Το φάρμακο για την Apple δεν είναι η μείωση του κόστους. Το φάρμακο για την Apple είναι να βγει από τη δύσκολη θέση καινοτομώντας¨. Η επιλογή του quote και του προσώπου που την έκανε δεν είναι τυχαία. Είναι ένα πρόσωπο που αγαπούν τα media και οι περισσότεροι που ασχολούνται με την καινοτομία (και την επιχειρηματικότητα).

Σε παλιότερη ανάρτηση είχα γράψει πως πρέπει να δώσουμε ένα τέλος στο φιλότιμο και να προσπαθήσουμε να ανατρέψουμε την υφισταμένη δομή και νοοτροπία της δημόσιας διοίκησης αν θέλουμε να αλλάξει κάτι ουσιαστικά. Ήμουν και εγώ ανάμεσα σε αυτούς που θεωρούσαν/θεωρώ πως φταίμε και εμείς για την κρίση. Θεωρούσα και θεωρώ πως αν γίνεται να αλλάξει κάτι σε αυτό το κράτος, αυτό θα πρέπει να λειτουργήσει σαν μια σύγχρονη πολυεθνική εταιρεία. Αυτό όμως χωρίς να χάσει  την εταιρική κουλτούρα του, που για μια συγκροτημένη κοινωνία είναι το κράτος πρόνοιας, η ισότιμη πρόσβαση στην γνώση, στην εκπαίδευση, στην υγεία, στην εργασία.

Έχω την αίσθηση πως ενώ όλοι επικροτούμε και προσπαθήσουμε να υποστηρίξουμε μιας νέα μορφής επιχειρηματικότητας στην Ελλάδα, ταυτόχρονα έχουμε παραγκωνίσει τις δημόσιες υπηρεσίες σε ρόλο κομπάρσου και λογιστικών πειραμάτων. Με ενοχλεί αυτό. Με ενοχλεί όχι γιατί δεν χρειάζονται (είναι άμεσα αναγκαίες για την ακρίβεια) περικοπές, όχι γιατί δεν χρειάζεται εκλογίκευση της παροχής και του κόστους των κρατικών υπηρεσιών, αλλά γιατί ενώ τοτεμοποιούμε (sic) τέτοιες φράσεις και λογικές στον ιδιωτικό τομέα, για το δημόσιο (και ευρύτερο δημόσιο) τομέα αφήνουμε μόνο τις λύσεις με το κουμπιουτεράκι.

Δεν περιμένω φυσικά από ανθρώπους οι οποίοι έχουν πληγεί από το δημόσιο σύστημα να αναλύσουν και να θέσουν ως άμεση προτεραιότητα τις αναγκαιότητές του. Περιμένω όμως από όλους, σε επίπεδο συζήτησης μεταξύ πολιτών,  να αναλογιστούν τη βιωσιμότητα του υπάρχοντος μοντέλου όπου δεν συζητάμε για καμία ποιοτική μεταρρύθμιση παρά μόνο για περιστολή δαπανών. Θυμάμαι μια συζήτηση, μάλιστα, όπου κάποιος είχε ειρωνευτεί για τη δυνατότητα εκπαιδευτικής άδειας στο δημόσιο, των εκπαιδευτικών συγκεκριμένα. Η συζήτηση δεν μπορεί να μεταφερθεί στις εξέδρες, πονάει κεφάλι κόβει κεφάλι, αλλά στο ποιες διαδικασίες ήταν λάθος. Γιατί το κράτος δεν έβγαζε/βγάζει υπεραξία από το δυναμικό του και γιατί θεωρείται παράλογο εν τέλει, τώρα, να πρέπει να το κάνει?

Αν δεν αλλάξει το θεσμικό πλαίσιο, αν δεν ανατραπούν οι ρόλοι και η λειτουργία, όσα και να κόψουμε η Αλίκη θα παραμένει όλο και περισσότερο στη χώρα των Θαυμάτων. Ο neo θέλησε και πήρε το χάπι για να δει πόσο βαθιά είναι η λαγουδότρυπα. Το συγκεκριμένο χάπι δεν νομίζω πως εμείς θέλουμε (μας συμφέρει) να το πάρουμε.

Γρήγορες και πρόχειρες σκέψεις, με έντονο προβληματισμό για τα μελλούμενα…

Ps: Η ιδανική κοινωνία για μένα (από όσα γνωρίζω και έχω διαβάσει) δεν είναι μια χώρα όπως η Αμερική. Ελκυστικότατο και άξιο παραδειγματισμού το μοντέλο του Sillicon Valley, μεγάλο κομμάτι όμως από το υπόλοιπο οικοδόμημα, όμως, μαζί με την νοοτροπία αμφιβάλλω πως είναι κοντά σε αυτό που θα θέλαμε για μια μελλοντική Ελλάδα. Σε αντίθεση ίσως με χώρες όπως πχ. ο Καναδάς και οι Σκανδιναβικές χώρες. Όπου και ανταγωνισμός και καινοτομία και επιχειρηματικότητα υπάρχουν, ταυτόχρονα όμως ο κοινωνικός ιστός δεν εμφανίζει τόσο έντονες ανισότητες.  Αν ήμουν ο Steve Jobs του Ελληνικού κράτους αυτό το vision θα είχα.

{ 3 comments }

Για μέντορινγκ νέων ήθελα να γράψω (και θα το γράψω) στα ψυχαναιμίσματα μου θα καταλήξω (ξεκινώντας).

Η ζωή είναι περίεργη. Σου παίρνει πράγματα και σου φέρνει άλλα. Αν υπάρχει κάποιος λόγος για αυτόν τον επώδυνο δρόμο ζωής, αυτός είναι για να μαθαίνεις πράγματα. Είμαι τυχερός που έχω δίπλα μου ανθρώπους που με αγαπούν και με εκτιμούν. Είμαι τυχερός γιατί έχω γονείς που πάντα ήταν δίπλα μου, μια αδερφή που με τον τρόπο της μου συμπαραστέκεται. Είμαι επίσης τυχερός γιατί μέχρι στιγμής στα 32 μου γνώρισα σημαντικούς ανθρώπους. Ανθρώπους που μου έμαθαν, που με συμβούλεψαν, που μου συμπαραστάθηκαν. Ανθρώπους, role models, έμπνευση για αυτούς τους περίεργους και σουρεαλιστικούς καιρούς που ζούμε.

Έχω γνωρίσει και ανθρώπους ανάξιους, τιποτένιους. Ανθρώπους που με πλήγωσαν και μου φέρθηκαν σαν σκουπίδι. Και από αυτούς έμαθα. Όχι γιατί αυτή ήταν η πρόθεσή τους βέβαια, η βλακεία είναι παγκόσμια σταθερά και αήττητη στον αιώνα των αιώνων, αλλά γιατί δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Θυμάμαι τα μαθήματα φιλοσοφίας και τους καφέδες παρέα με μια καθηγήτρια η οποία πάντα μου ανέφερε τον υπαρξισμό. Είμαστε καταδικασμένοι να ζούμε. Και κάθε φορά που ανακαλύπτουμε πως δεν υπάρχει νόημα στην ψευδαίσθηση ζωής και ευτυχίας που έχουμε, πάλι ανακαλύπτουμε, πάλι αγναντεύουμε την κορυφή του συσίφιου λόφου που ντετερμινιστικά θα διαβούμε από τις παρυφές του.

Αν υπάρχει ένα νόημα στα χαστούκια που τρώμε (στον εγωισμό μας, στην αυτοπεποίθησή μας, στην επίφαση αυτογνωσίας, αυτοπληρότητας που νιώθουμε πως έχουμε) αυτό μάλλον είναι πως αναθεωρούμε και ανασχεδιάζουμε τον εαυτό μας. Ο άνθρωπος αλλάζει, το πιστεύω. Ο άνθρωπος επαναπρογραμματίζεται. Μερικοί δεν αλλάζουν ποτέ. Μερικοί επιλέγουν να μεταμορφώνονται σταδιακά σε καφκικές κατσαρίδες. Αν είμαι μια κατσαρίδα, θέλω να γίνω άνθρωπος. Θέλω να γνωρίσω πράγματα, να μπορώ να αφηγούμαι ιστορίες που δεν τις έχουν ξαναδιηγηθεί. Θέλω να μπορώ να ονειρεύομαι, θέλω να δω με τα μάτια μου, να ψηλαφήσω με τα χέρια μου, να νιώσω με την καρδιά μου σημαντικά πράγματα και ανθρώπους… Θέλω να ανέβω ολοκληρωτικά αυτόν τον λόφο.

Πόνεσα και πληγώθηκα. Έμαθα κάτι. Να εμπιστεύομαι περισσότερο το ένστικτό μου, να είμαι πιο aware & conscious και να είμαι πιο χαλαρός. Δεν αξίζει να μοιραζόμαστε σε καταστάσεις και ανθρώπους που δεν μας αξίζουν. Δεν ξέρω και δεν γνωρίζω αν αυτές/οί αξίζουν γενικά. Αλλά δεν με ενδιαφέρει κιόλας. Η ζωή είναι μοναχική πορεία. Τα δάκρυα και ο πόνος δεν έχουν χρώμα, δεν έχουν οσμή, δεν έχουν νόημα στην ανάμνηση. Είμαι άνθρωπος, δεν είμαι βιβλική φιγούρα. Από την άλλη υπάρχουν συνοδοιπόροι που βλέπουν στην ίδια κατεύθυνση, στην ίδια πορεία, στον ίδιο προορισμό. Θα τους ακολουθήσω.

Κέρδισα και κάτι. Κέρδισα ξανά την έμπνευσή μου. Κέρδισα ξανά ένα πολύ καλό λόγο για να γράφω. Κέρδισα ξανά ένα κομμάτι του εαυτού μου. Θα ανέβω όλο τον λόφο. Θέλω να ανέβω αυτό τον καταραμένο λόφο.

Γιατί σας τα γράφω αυτά. Πρώτα από όλα για τον νταλγκά μου. Κατά δεύτερον γιατί θέλω να μιλήσω και για το μέντορινγκ. Μέντορες δεν είχα πολλούς, νιώθω όμως πως είχα αρκετούς. Αν όχι ο πιο σημαντικός, ο πιο κοντινός είναι ο φίλος μου ο Ανδρέας. Ανδρέα είχες δίκιο. Τα δάκρυα είναι ένα μάθημα. Έμαθα πολλά μαθήματα αυτή την περίοδο. Το είχα ανάγκη προφανώς. Μπορείτε να μάθετε με τον καλό τρόπο, μπορείτε να μάθετε και με τον ανορθόδοξο, βάζοντας στόχο τον τοίχο. Ότι και να δοκιμάσετε προσπαθήστε να μάθετε. Θέλω πολλούς φίλους εκεί ψηλά στον λόφο. Θέλω παρέα ανεβαίνοντας αυτόν τον λόφο.

Μέντορες υπάρχουν. Σημαντικοί άνθρωποι υπάρχουν. Νόημα υπάρχει. Μονοπάτι δεν ξέρω αν υπάρχει, αλλά όσοι ανέβηκαν θέλουν να μας δείξουν πώς ανέβηκαν οι ίδιοι και αναλόγως να τους ακολουθήσουμε. Θα έχουμε μια μακρά περίοδο ύφεσης, κρίσης (αξιών, σχέσεων, υπαρξιακών νοημάτων και κοσμοαντιλήψεων), όμως ευκαιρίες θα υπάρχουν. Αναζητήστε τους. Προσεγγίστε τους. Προσπαθήσετε να εμπνευστείτε από αυτούς. Άκουσα πως πέρα από αυτό το λόφο, κάπου ανάμεσα στους υπόλοιπους λόφους υπάρχουν πολλά νοήματα και στιγμές επιβίωσης, επιτυχίας και ευτυχίας που μας περιμένουν. Η επιλογή είναι πάντα δική μας. Θέμα χαρακτήρα, επιλογών , στόχων και στάσεων ζωής.

Θα κλαίμε για τα σπασμένα, θα αναλωνόμαστε οδυρόμενοι για την αυτιστική ουρά της βλακείας και τα χαμένα όνειρα ή θα  κλαίμε με δάκρυα χαράς, ευτυχίας και επίτευξης? Η επιλογή είναι δική μας. Από ένα σημείο και μετά πάντα έτσι είναι…

Ps: Παρέα σε δύσκολες στιγμές η μουσική…

Ps^n: Συγχωρήστε με αλλά δεν έχω καμία διάθεση να κοιτάξω για ορθογραφικά και συντακτικά λάθη. Κατάθεση ψυχής και άδειασμα…

{ 3 comments }

Παρ’ όλη την σχετική νέκρα στο blog πολλοί από εσάς εξακολουθείτε να το επισκέπτεστε. Δεν (μπορώ να) γνωρίζω πότε ακριβώς θα βγω από την “δημιουργική αποχή” μου,  μέχρι τότε θα σας δώσω τροφή για σκέψη. Μέρος της τροφής αυτής χρησιμοποιώ και εγώ. Αποτελείτε από υλικά μάλλον εξωτικά για την εποχή και το μέρος που ζούμε, αλλά δεν βλέπω πώς αλλιώς θα βρούμε όλες τις συνταγές της εξόδου από την κρίση, κυρίως όσο αφορά το κομμάτι της ανάπτυξης και της καινοτομίας…

Τα βίντεο της σειράς post που θα κάνω έχουν να κάνουν με διάφορα τεκταινόμενα στο χώρο της βιομηχανίας και των υπηρεσιών υγείας. Κάποια από αυτά τα έχω ήδη παρουσιάσει. Μαζεμένα, όμως, νομίζω πως δημιουργούν μια πιο συνολική εικόνα του που πάμε ή μπορεί να πάμε. Για να είναι πιο ενδιαφέρον θα προσπαθήσω να παίξω λίγο με τον χρόνο και θα τα παραθέσω με τυχαία χρονολογική σειρά.

Ξεκινάω με τον΄Αντονι Ατάλα και την ομιλία του για τη δημιουργία νέων οργάνων: To πιο σύγχρονο εργαστήριο του Άντονι Ατάλα δημιουργεί ανθρώπινα όργανα — από μύες μέχρι αιμοφόρα αγγεία, κύστες και άλλα.Στο ΤEDMED,δείχνει ένα βίντεο των βιο-μηχανικών του που δουλεύουν σε μερικές επιστημονικής φαντασίας μικροσυσκευές,συμπεριλαμβανομένου ενός βιολογικού αντιδραστήρα που μοιάζει με φούρνο(προθέρμανση στους 98.6 F) και μιας μηχανής η οποία “τυπώνει”ανθρώπινο ιστό.

Στην δεύτερη σημερινή ομιλία ο Bill Davenhall μας μιλάει για το πώς επηρεάζει την υγεία μας το μέρος που ζούμε. Μήπως είμαστε μπροστά στην αυγή μιας καινούριας μορφής “geo-medicine”, με τον συνδυασμό όλων των τεχνολογιών που έχουμε σήμερα?…

Ο Thomas Goetz, συγγραφέας του “The Decision Tree“, μας μιλάει για την ανάγκη να επανασχεδιαστούν τα ιατρικά δεδομένα.

Στο προτελευταίο βίντεο για σήμερα ο Daniel Kraft μας μιλάει για το τι πρόκειται να δούμε στην Υγεία τα επόμενα χρόνια.

Τέλος, ο Luuk Simons μας μιλάει για το πώς θα μεταβούμε από την διαχείριση της κατάστασης της υγείας μας (η οποία σήμερα μεταφράζεται κυρίως στην διαχείριση των προβλημάτων της) στην διαχείριση του lifestyle μας

{ 0 comments }