Μικροδιδασκαλία numero quattro… Another one bites the dust…

Πάει και αυτή… Four down, three more to go… Η σημερινή μικροδιδασκαλία ήταν διαφορετική. Τουλάχιστον για μένα. Είχα το bonus ότι επιτηρητής ήταν ο κ. Οικονόμου ο οποίος μου είχε δώσει το ελεύθερο από χθες να παίξω με τα δικά μου κουβαδάκια στη παραλία. Να παίξω όπως και όσο θέλω εγώ (σε “φυσιολογικά” πλαίσια βέβαια). Στα στενά πλαίσια της ΑΣΠΑΙΤΕ και των μικροδιδασκαλιών γνωρίζω ότι αυτό είναι πολυτέλεια. Παρόλα αυτά μου απέβαλε το άγχος του να καλουπώσω τι πρέπει να πω στον τσελεμεντίστικο (sic) τρόπο – οδηγό των μικροδιδασκαλιών της ΑΣΠΑΙΤΕ. Έχω πολλές ενστάσεις για το διδακτικό συνταγολόγιο αλλά αυτά στο τέλος της χρονιάς. Ας πάμε καλύτερα στο σημερινό προκείμενο.

Είχα το ελεύθερο, λοιπόν, να παίξω. Αυτό σήμαινε καταρχήν πώς αποχαιρέτησα, με ελαφρά την καρδία είναι η αλήθεια, το φύλλο παρουσίασης. Επίσης, με γνώμονα το τι θεωρώ εγώ ουσιώδες, προσπάθησα να διασυνδέσω το μάθημα, που ήταν “Ολοκληρωμένα Πληροφοριακά Συστήματα Υγείας“, με την Ελληνική πραγματικότητα του ΕΣΥ (μια σατυρική ματιά σε αυτό) αλλά και το “κοινωνικό διαδίκτυο” (του οποίου αποτελώ ένθερμος οπαδός). Το διδακτικό αντικείμενο ήταν, κλασικά, από το γνωστό Βιβλίο “Εφαρμογές Ηλεκτρονικών Υπολογιστών, Για την Α’ τάξη του 1ου κύκλου του Τομέα Υγείας και Πρόνοιας των ΤΕΕ“.

Το σχέδιο μαθήματος ήταν το παρακάτω (δεν ακολουθήθηκε έτσι ακριβώς αλλά λίγη σημασία έχει αυτό).

Για την προετοιμασία του κοινού σχετικά με το μάθημά μας επέλεξα ένα μάλλον δυνατό θέμα. Συγκεκριμένα επέλεξα το video – αφιέρωμα στην Αμαλία Καλυβίνου. Παρεμπιπτόντως, τo video αυτό είναι το δεύτερο ανάμεσα σε αυτά που φιλοξενήθηκαν περισσότερες φορές στα Εληνικά blogs, σύμφωνα με την έρευνα του Ινστιτούτου Επικοινωνίας. Άφησα τους “μαθητές” να το δουν και να το κρίνουν. Τι τους έκανε εντύπωση? Για ποιο πράγμα μιλάει το video?

Περίμενα τις συγκεκριμένες απαντήσεις τους. Το θέμα αγγίζει την καθημερινότητα όλων μας και πιθανών να το βλέπουμε περισσότερο από ηθική και συναισθηματική σκοπιά. Εγώ όμως δεν ήθελα να κάνω ένα μάθημα Δεοντολογίας Επαγγελμάτων Υγείας. Σκοπός μου ήταν να μιλήσω για Πληροφορική Υγείας. Παρέβλεψα, λοιπόν, τις ηθικού περιεχομένου παρατηρήσεις και επικεντρώθηκα στα στοιχεία που θεώρησα αλληλένδετα με την “πληροφορική” υποστήριξη του Εθνικού Συστήματος Υγείας. Η παρουσίαση του μαθήματος ήταν η εξής:

Η παρουσίαση κύλησε περισσότερο με διάλεξη, λιγότερο με συζήτηση μεταξύ εμένα και των μαθητών. Τα φύλλα εφαρμογής και ελέγχου ήταν τα παρακάτω.

Κλείνοντας το μάθημα, αντί για την κλασική ανακεφαλαίωση τους έκανα την ερώτηση “πώς νομίζετε ότι όσα είπαμε σήμερα θα μπορούσαν να βοηθήσουν σε καταστάσεις όπως αυτές που αναφέρονται στο video?”. Τελειώνοντας τους έδωσα και μια εργασία (bonus -  έκπληξη η αναφορά σε social media).

Ήταν μια αρκετά ενδιαφέρουσα παρουσίαση τουλάχιστον για μένα. Είχε επικαιρότητα (η κατάσταση του ΕΣΥ είναι δυστυχώς πάντα επίκαιρο θέμα), πραγματικά προβλήματα, σημαντικά πρόσωπα (η Αμαλία αποτελεί ένα σύμβολο για το Ελληνικό social web, η οποία όπως εύστοχα παρατήρησε ο κ. Οικονόμου επέλεξε να “φύγει” αφήνοντας κάτι πίσω της).

Στα του μαθήματος είχα τα γνωστά γλωσσικά προβλήματα. Άγχος (όχι τόσο όσο άλλες φορές νομίζω), βιασύνη (ήταν πολλά αυτά που ήθελα να πω. ok έπρεπε να επιλέξω λιγότερα αλλά εγώ με αυτού του μεγέθους κουβαδάκια ήθελα να παίξω), γραμματικές “αμφιταλαντεύσεις” (πρέπει να το δουλέψω αυτό. Με διευκολύνει τόσο περισσότερο ο γραπτός λόγος. Sigh…). Εκείνο όμως που με ενόχλησε περισσότερο ήταν η διδακτική μέθοδος και ροή του μάθήματος. Το μάθημα ήταν κυρίως δασκαλοκεντρικό και ελάχιστον επικοδομοιητικό. Δεν κατάφερα, δεν βρήκα τρόπο να κάνω τους μαθητές να παίξουν και αυτοί με την άμμο. Δυσκολεύομαι αφάνταστα, ακόμα, είναι η αλήθεια να βρω πώς γίνεται να τους “κατευθύνω” – εντάξω στο παιχνίδι της ανακαλυπτικής, της εποικοδομικής μάθησης μέσα σε μια τάξη.  Μπορώ να βρω δικαιολογίες του τύπου το μάθημα είναι αρκετά τεχνοκρατικό, δεν υπάρχει προηγούμενη σχετική γνώση κλπ, αλλά αυτές δε λένε και τίποτα καινούριο. Κάπως αλλιώς, θα γίνεται και επικοδομοιτικά αυτό το μάθημα. So back to the drawing board, again…

Κλείνοντας τη σημερινή ανάρτηση θα κλείσω με 2 σχετικά video ως φόρο τιμής στην Αμαλία. Το ένα από αυτά αφορά την δυναμική του social web – της “ηλεκτρονικής κοινωνίας” ως  μέσο αλλαγής – βελτίωσης της “δημόσιας” καθημερινότητάς μας. Κομμάτι αυτής είναι και οι υπηρεσίες υγείας…

Ps: Αγαπητέ Αϊ Βασίλη ξέρω ότι τα Χριστούγεννα έχουν περάσει προ πολλού. Θα μπορούσα, παρόλ’ αυτά, να έχω παραδείγματα εποικοδομητικών μεθόδων διδασκαλιών στα διάφορα γνωστικά αντικείμενα? Συγκεκριμένα παραδείγματα, video τέτοιων διδασκαλιών θα χαροποιούσαν αν μη τι άλλο την φουκαριάρα την ψυχολογία μου… ^_^

Ps^n: Έχω την αίσθησηη ότι όποιος διαπραγματεύεται τα προβλήματα του ΕΣΥ μόνο από ηθικής απόψεως, βλέπει το δέντρο και όχι το δάσος. Οι άνθρωποι αναπαράγουν το σύστημα στο οποίο ανήκουν. Τι προσφέρεται στους Επαγγελματίες Υγείας, τι προσφέρεται στους ασθενείς για να έχουμε ένα ποιοτικότερο σύστημα? Πώς καταπολεμάται η γραφειοκρατία? Η ελλιπής εκπαίδευση και ανύπαρκτη συνεχιζόμενη κατάρτιση? Η άνιση παροχή υπηρεσιών υγείας στις απομακρυσμένες περιοχές? Πώς ελαχιστοποιούνται τα ανθρώπινα λάθη και τα φαινόμενα διαφθοράς? Πώς μπορούμε να κάνουμε αξιολόγηση της λειτουργίας του συστήματος και διάγνωση των προβλημάτων του ώστε να επέμβουμε εκεί που πραγματικά χρειάζεται? Όλα αυτά δε νομίζετε πως έχουν να κάνουν και με τις ηλεκτρονικές υπηρεσίες υγείας και πληροφόρησης (και κατ’ επέκταση με το σημερινό μου μάθημα)? Εγώ πιστεύω πως ναι…

Tagged as: ασπαιτε, εκπαίδευση, Ιατρική Πληροφορική, μικροδιδασκαλίες