Έγραψα τις προάλλες σχετικά με τις εξελίξεις και τις ευκαιρίες που βλέπω να έρχονται στην Υγεία. Ζώντας στο περιβάλλον ενός μεγάλου υγειονομικού σχηματισμού αναρωτιέμαι ποια κατεύθυνση θα θέλαμε να πάρουν τα νοσοκομεία και οι υπηρεσίες υγείας σε αυτή τη χώρα.
Φαντάζομαι πως η πρώτη λύση που πηγαίνει στο μυαλό όλων αφορά ένα βιώσιμο μοντέλο όσο το δυνατόν λιγότερο δαπανηρό και όσο το δυνατόν λιγότερο εργασιακά “αναίμακτο” (δεν είμαι απολύτως σίγουρος ότι η ποιότητα είναι προτεραιότητά μας αυτή τη στιγμή). Μόνο αυτό, όμως, πόσο διαχρονικό θα μπορούσε να είναι?
Στην χώρα αυτή έχουμε δοκιμάσει ανά καιρούς τις ad hoc πολιτικές και λύσεις. Συνήθως οδηγούσαν σε μεσοπρόθεσμο αδιέξοδο και μεσοβέζικες, σισύφειες λύσεις. Έχω την αίσθηση και την ενστικτώδη πεποίθηση πως η κρίση αυτή είναι η ευκαιρία που ζητάμε για να χαράξουμε επιτέλους μια μακροπρόθεσμη στρατηγική για το μέλλον της υγείας στην Ελλάδα. Θα θέλαμε ένα σύστημα υγείας που να παρέχει με το ζόρι υπηρεσίες στο λαό αυτής της χώρας ή θα θέλαμε ένα σύστημα υγείας πόλο έλξης για την οικονομική ελίτ όμορων και τρίτων χωρών?
Μαζί με τη βιωσιμότητα πιστεύω πως χρειάζεται να φτιάξουμε και τη βιτρίνα μας. Να διατηρήσουμε στρατηγικά επιλεγμένα υγειονομικά σχήματα, τα οποία θα αποτελέσουν τα φάρο της αλλαγής και της ανάπτυξης για όλα τα υπόλοιπα που θα υποστούν ύφεση. Θα πρέπει να βάλουμε ψηλούς στόχους και να επιδιώξουμε την αλλαγή, την κινητικότητα, τη μετάβαση, τη συνέχεια, κάτι που δεν τα πράτταμε στο παρελθόν. Το ζητούμενο δεν είναι απλά να ξεπεράσουμε τον χθεσινό μας εαυτό, αλλά να εναρμονιστούμε με τις εξελίξεις, το δυνατόν περισσότερο.
Σαν μανιφέστο των αλλαγών που έρχονται στην υγεία, λοιπόν, δηλώνω πως παραδείγματα θα πρέπει να είναι οργανισμοί όπως η Mayo Clinic, το Narayana Hrudayalaya Hospital και το REshape Center και όχι το ΕΣΥ όπως το οραματίστηκαν κάποιοι κάποτε. Ας μαζέψουμε τα best practices του σήμερα και ας τα μελετήσουμε. Ας στείλουμε ανθρώπους να εκπαιδευτούν σε αυτά και να φέρουν πίσω τις εμπειρίες τους. Ας πειραματιστούμε με αυτά σε μικρή κλίμακα και να δούμε πώς μπορούμε να τα προσαρμόσουμε στα δικά μας μεγέθη.
Εδώ και δεκαετίες ζούμε το σήμερα του χθες. Επιτέλους ας δοκιμάσουμε και το σήμερα του αύριο.
