Διαβάζω από τo news247 την είδηση “Εκπλήρωσε την τελευταία επιθυμία του καρκινοπαθή φίλου του“. Ο φίλος ενός καρκινοπαθή νέου σε τελικό στάδιο χρησιμοποίησε τις υπηρεσίες του Web 2.0 (συγκεκριμένα το reddit) ώστε να πραγματοποιήσει μια από τις τελευταίες ευχές του.
Δεν θέλω να χρησιμοποιήσω την συναισθηματικότητα του συγκεκριμένου θέματος (νομίζω πως οι περισσότεροι θα το βρούμε συγκινητικό και ανθρώπινο). Θέλω περισσότερο να σταθώ στον πολιτισμό, που κατά τη γνώμη μου, βγάζουν τέτοιες ιστορίες. Στην Ελλάδα ακόμα κρατάμε ένα συναισθηματικό, παθητικό ρόλο όσο αφορά την υγεία, τις νόσους, την κατάσταση της υγείας μας (κλασικό παράδειγμα πως αφήνουμε, σχετικά εύκολα, άλλους να αποφασίζουν για εμάς μέχρι να την “πατήσουμε”, οπότε και αναλαμβάνουμε πιο ενεργό ρόλο). Δεν γνωρίζω πώς μπορεί να νιώθει ο νέος ο οποίος γνωρίζει πως σε μερικούς μήνες “θα φύγει”. Δεν μπορώ να γνωρίζω πως νιώθουν οι δικοί του που περιμένουν ανήμποροι το τέλος του παιδιού τους. Δεν μπορώ να γνωρίζω πώς ένιωσε ή νιώθει ο φίλος του που έκανε την συγκεκριμένη συμβολική κίνηση αγάπης.
Μεγάλο κεφάλαιο στην υγεία και στην ποιότητα της ζωής είναι και η επιθανάτια συμβουλευτική, η επιθανάτια αξιοπρέπεια. Προσπαθώ να κατανοήσω το πολιτισμικό κεφάλαιο που μπορεί να χρειάζεται κάποιος, μια κοινωνία, μια χώρα ώστε να αντιμετωπίζει “λογικά”, “φυσιολογικά” τέτοια γεγονότα. Δεν γνωρίζω αν η συγκεκριμένη είδηση δημοσιεύτηκε στο huffingtonpost για εντυπωσιασμό ή όχι. Το όλο γεγονός μου βγάζει ένα πολιτισμό, μια κουλτούρα τα οποίο αδυνατώ να τα αντιληφθώ με τα δεδομένα της καθημερινότητάς μου.
Αν αυτές οι πράξεις αγάπης, αλληλεγγύης δίνουν κουράγιο, δύναμη σε ένα καρκινοπαθή, σε άλλους που περνάνε τα ίδια και επιμένουν, αναρωτιέμαι πόση δύναμη, συμπαράσταση, πρακτική βοήθεια μπορεί να δίνουν οι καθημερινές ιστορίες πόνου, θεραπείας, ματαίωσης, ελπίδας, που είναι διάσπαρτες σε όλο τον υπαρκτό (πίσω τις σελίδες, πίσω από τα νούμερα και τα κείμενα βρίσκονται πραγματικοί άνθρωποι/ασθενείς) ψηφιακό κόσμο της Υγείας 2.0.
Το βίντεο εξακολουθεί και παραμένει επίκαιρο. Εμείς χρησιμοποιούμε το μέσο. Εμείς καθορίζουμε τις ανάγκες μας. Εμείς θα βρούμε τις λύσεις.
