Στο net διάβασα μια είδηση για ένα Πρωτοποριακό Σχολείο στην Αυστραλία – “Aussie school tries to liberate teen brains, Unusual Australian school demonstrates what teaching teenagers could look like if their biology were taken seriously” (thestar.com). Με λίγα λόγια το συγκεκριμένο σχολείο “εκμεταλλεύεται” την βιοφυσιολογία των εφήβων και έχει διαμορφώσει το σχολικό του πρόγραμμα πάνω σε αυτό.
Key facts about the Australian Science and Mathematics School:
It has 280 students in Grades 10 to 12 from 32 cultural backgrounds, drawn from 65 feeder schools.
The criterion for admission is an interest in science or math. Students range from extremely accomplished to needing immense learning support.
One student accepted the first year had been living on the streets from age 15 and went on to university. Another boy refused to go to school at all until he was accepted in the Science and Math School; now he’s a top student.
Before Grade 12, marks are delivered along developmental lines: E for exemplary, A for accomplished, P for proficient, D for developing and B for beginning.
Grade 12 students must write state public exams and they score above average in almost all subjects.
An average of 30 per cent of Australian university students drop out compared with 6 per cent of graduates from the Science and Math School.
Every teacher at the school is conducting research. Jim Davies, the principal, says teachers’ professional learning is their most important project. “Students are charged with the responsibility to be innovative and the most important model is teachers themselves.”
Alanna Mitchell
Όλα αυτά δεν θα μου έκαναν τόσο ιδιαίτερη εντύπωση αν δεν τα είχα ξανακούσει. Που? Στην ΑΣΠΑΙΤΕ. Το σχολείο του Summerhill είναι ένα “παρόμοιο” σχολείο στην Αγγλία το οποίο όμως έχει ιδρυθεί από το 1921 παρακαλώ! Η “πλάκα” είναι ότι το συγκεκριμένο σχολείο, παράδεισος για πάρα πολλούς, απειλήθηκε μέχρι και με κλείσιμο (κάτι που δεν μου κάνει και τόσο έκπληξη αν πάρω υπόψιν τον συντηρητισμό μεγάλου κομματιού της κοινωνίας παγκοσμίως). Σχετικά διαβάστε τα:
- Summerhill on trial (BBC news)
- School defends its freedoms (BBC news)
- Summerhill closure threat lifted (BBC news)
Μαζί με αυτά ρίξτε μια ματιά και στα λήμματα democratic school (θα βρείτε μια λίστα με τέτοια σχολεία ανά τον κόσμο) και free school. Μαζί μπορούμε να κάνουμε μια λίστα σε τι διαφέρουν τα Ελληνικά σχολεία από αυτά… (Anyway συνεχίζω) Σχετικά με το Summerhill (επίσημη ιστοσελίδα του Σχολείου) αξίζει να διαβάσετε το ρεπορτάζ του Ελληνικού The Schooligan αλλά να δείτε και την σειρά του BBC πάνω σε αυτό (η σειρά online).
Όλα αυτά, για να καταθέσω τον προβληματισμό μου πως παλιές λύσεις τις παρουσιάζουμε ως καινούριες με άλλο εξώφυλλο. Ο προβληματισμός μου δεν έγκειται στο ότι τέτοιες παιδαγωγικές μέθοδοι θα έπρεπε να έχουν μεγαλύτερη προβολή ούτε στο ότι κινδυνεύουν κιόλας, λες και τα υπάρχοντα σχολεία έχουν να προτείνουν κάτι καλύτερο (ένα οικονομικό κραχ και διαλύεται ο κοινωνικός ιστός). Εκείνο που με προβληματίζει είναι ότι πρέπει να ξανα-ανακαλύπτουμε τον τροχό και να αποδεχόμαστε τα basics τα οποία πιθανόν θα έπρεπε να ισχύουν σε πολλούς τομείς της ζωής μας. Δεν μπορούμε να μιλάμε για ανοιχτές, ψηφιακές κοινωνίες χωρίς να εφαρμόζουμε αυτά τα basics, ήδη, μέσα στην εκπαιδευτική διαδικασία. Η τεχνολογία είναι ένα μέσο, ένα εργαλείο. Η φιλοσοφία, η επιστήμη (παιδαγωγική, βιολογία, etc) είναι οι τρόποι να χρησιμοποιήσουμε το μέσο, το οποιοδήποτε μέσο…
Προσωπικά θα ήθελα να έχω την τύχη να παρακολουθήσω ένα τέτοιο σχολείο. Θα ήθελα να έχω την δυνατότητα να στείλω τα παιδιά μου σε ένα τέτοιο σχολείο. Εσείς τι θα θέλατε?
Ps: Ι do like the music on SummerHill webpage…
{ 2 comments… read them below or add one }
Xάρηκα που ξετρύπωσες αυτό το άρθρο, διότι μου θύμισε τις παιδαγωγικές αναζητήσεις μου για σχολεία, όταν τα παιδιά μας ήταν μικρά. Και βέβαια έχω διαβάσει το Summerhill αλλά και πολλά άλλα συστήματα παιδαγωγικής.
Δυστυχώς εδώ δεν υπάρχουν τέτοια σχολεία, και τα δύο τρία ιδιωτικά μοντεσσοριανά νηπιαγωγεία και δημοτικά που υπήρχαν στην δεκαετία του 80, μπορεί να μη λειτουργούν σήμερα. Θέλω να κάνω ιδιαίτερη μνεία στα πρότυπα νηπιαγωγεία της Σχολής Νηπιαγωγών στην Εκάλη που έκλεισε στις αρχές του 90. Ηταν πραγματικά πρότυπα δημόσια νηπιαγωγεία, όπου εφαρμόζονταν καινοτόμες παιδαγωγικές μέθοδοι. και φυτώριο παιδαγωγών.
Το εκπαιδευτικό μας σύστημα απέχει πολύ από τις ιδέες του Summerhill. Θα αναφέρω εδώ μια απρόσμενη συνάντηση που είχαμε φέτος το καλοκαίρι σε ορεινή περιοχή της Θάσου. Εκεί που περπατούσαμε στο βουνό, συναντήσαμε μια ομάδα παιδιών και ένα νεαρό. Επειδή μιλώ γερμανικά και μου έκανε εντύπωση που συναντήσαμε “τουρίστες¨ στο βουνό, πιάσαμε κουβέντα.
Η ομάδα αυτή δεν ήταν τουρίστες, ήταν παραβατικοί έφηβοι και στην Γερμανία παρακολουθούσαν ειδικό σχολείο (αναμορφωτήριο). Ο νεαρός που τους συνόδευε ήταν ο παιδαγωγός τους . Στην Ελλάδα βρίσκονταν σε εκπαιδευτικό ταξείδι survival για ένα μήνα προκειμένου να ζήσουν σε αγροτική περιοχή μακριά από κατοικημένη περιοχή και να μάθουν να φροντίζουν μόνοι τους για τις ανάγκες τους. Γι αυτό η σχολή τους είχε νοικιάσει ένα ακατοίκητο σπίτι στο βουνό και τα παιδιά θα έμεναν εκεί, θα μάθαιναν να συμβιώνουν, θα φρόντιζαν τα πάντα για την διαβίωσή τους με ότι υπήρχε στο περιβάλλον. Την ώρα που τους βρήκαμε μάζευαν κλαδιά για τη φωτιά για το μαγείρεμα.
Μου έκανε εντύπωση η ωριμότητα του παιδαγωγού τους που δεν ήταν παραπάνω από 24-26 ετών και η σοβαρότητα και αγάπη με την οποία μιλούσε για την δουλειά και τα παιδιά.
Οταν τους αφήσαμε συζητούσαμε με μελαγχολία για το ότι εδώ άν ένα παιδί υποπέσει σε αδίκημα, δεν του δίνεται καμμία ευκαιρία. Γιατί δεν θα μπορούσαμε και εδώ να έχουμε τέτοια προγράμματα αντί οι νεαροί παραβάτες να κλείνονται για χρόνια στα αναμορφωτήρια?
Η ιστορία σου είναι εκπληκτική. Δυστυχώς στην Ελλάδα δεν υπάρχει ελπίδα να δούμε τέτοια πράγματα. Προσωπικά έχω βαρεθεί να ακούω ιστορίες για τους ανελεύθερους Γερμανούς, για τους αυτόχειρες Σουηδούς, για του κρύους Νορβηγούς και γενικά για ότι κουταμάρα μας έρχεται στο μυαλό.
Σαν λαός είμαστε χαμηλής ποιότητας. Αντιδραστικοί μέχρι το κόκκαλο. Δεν ξέρω πραγματικά πώς θα μπορούσαν να γίνουν αποδεχτές αλλαγές ή δοκιμές στην Ελληνική κοινωνία. Πραγματικά δεν ξέρω. Ακόμα και για τις νέες γενιές φοβάμαι πως έχουμε μια μεγάλη πλειοψηφία επιστημόνων στα χαρτιά, με κουλτούρα “νοικοκυράς” στην πράξη.