Δεν ξέρω πώς θα μπορούσα να χαρακτηρίσω τη συγκεκριμένη ομιλία. Θα μπορούσα να την παρουσιάσω σε κάποιο θέμα σχετικά με ηλεκτρονικούς ασθενείς, σχετικά με εκπαιδευτικές πολιτικές και φιλοσοφία, σχετικά με time management, σχετικά με αυτοβελτίωση και πραγματοποίηση στόχων… Είναι από τα πιο συγκινητικά, συγκλονιστικά πράματα που έχω παρακολουθήσει στο web.
Νιώθω πολύ τυχερός που παρακολούθησα αυτήν την ομιλία έστω και εξ’ αποστάσεως. Ένας λόγος για τον οποίο το μέσο μας φέρνει πιο κοντά και δεν μας απομακρύνει.
Ps: Θαυμάζω τους ανθρώπους οι οποίοι “φεύγουν” με αξιοπρέπεια. Δεν ξέρω αν έχει να κάνει με την κουλτούρα του κάθε έθνους ή με την ατομική ιδιοσυγκρασία του καθενός. Όπως και να έχει πραγματικά τους θαυμάζω.
Ps^2: Η συγκεκριμένη ιστορία θα έχει και συνέχεια με το κομμάτι της Υγείας πλέον.
Key facts about the Australian Science and Mathematics School:
It has 280 students in Grades 10 to 12 from 32 cultural backgrounds, drawn from 65 feeder schools.
The criterion for admission is an interest in science or math. Students range from extremely accomplished to needing immense learning support.
One student accepted the first year had been living on the streets from age 15 and went on to university. Another boy refused to go to school at all until he was accepted in the Science and Math School; now he’s a top student.
Before Grade 12, marks are delivered along developmental lines: E for exemplary, A for accomplished, P for proficient, D for developing and B for beginning.
Grade 12 students must write state public exams and they score above average in almost all subjects.
An average of 30 per cent of Australian university students drop out compared with 6 per cent of graduates from the Science and Math School.
Every teacher at the school is conducting research. Jim Davies, the principal, says teachers’ professional learning is their most important project. “Students are charged with the responsibility to be innovative and the most important model is teachers themselves.”
Alanna Mitchell
Όλα αυτά δεν θα μου έκαναν τόσο ιδιαίτερη εντύπωση αν δεν τα είχα ξανακούσει. Που? Στην ΑΣΠΑΙΤΕ. Το σχολείο του Summerhill είναι ένα “παρόμοιο” σχολείο στην Αγγλία το οποίο όμως έχει ιδρυθεί από το 1921 παρακαλώ! Η “πλάκα” είναι ότι το συγκεκριμένο σχολείο, παράδεισος για πάρα πολλούς, απειλήθηκε μέχρι και με κλείσιμο (κάτι που δεν μου κάνει και τόσο έκπληξη αν πάρω υπόψιν τον συντηρητισμό μεγάλου κομματιού της κοινωνίας παγκοσμίως). Σχετικά διαβάστε τα:
Όλα αυτά, για να καταθέσω τον προβληματισμό μου πως παλιές λύσεις τις παρουσιάζουμε ως καινούριες με άλλο εξώφυλλο. Ο προβληματισμός μου δεν έγκειται στο ότι τέτοιες παιδαγωγικές μέθοδοι θα έπρεπε να έχουν μεγαλύτερη προβολή ούτε στο ότι κινδυνεύουν κιόλας, λες και τα υπάρχοντα σχολεία έχουν να προτείνουν κάτι καλύτερο (ένα οικονομικό κραχ και διαλύεται ο κοινωνικός ιστός). Εκείνο που με προβληματίζει είναι ότι πρέπει να ξανα-ανακαλύπτουμε τον τροχό και να αποδεχόμαστε τα basics τα οποία πιθανόν θα έπρεπε να ισχύουν σε πολλούς τομείς της ζωής μας. Δεν μπορούμε να μιλάμε για ανοιχτές, ψηφιακές κοινωνίες χωρίς να εφαρμόζουμε αυτά τα basics, ήδη, μέσα στην εκπαιδευτική διαδικασία. Η τεχνολογία είναι ένα μέσο, ένα εργαλείο. Η φιλοσοφία, η επιστήμη (παιδαγωγική, βιολογία, etc) είναι οι τρόποι να χρησιμοποιήσουμε το μέσο, το οποιοδήποτε μέσο…
Προσωπικά θα ήθελα να έχω την τύχη να παρακολουθήσω ένα τέτοιο σχολείο. Θα ήθελα να έχω την δυνατότητα να στείλω τα παιδιά μου σε ένα τέτοιο σχολείο. Εσείς τι θα θέλατε?
Επειδή την περίοδο του καλοκαιριού θα γράψω για Εκπαίδευση και Κοινωνικά Δίκτυα, σε αυτό το διάστημα να αναμένετε περισσότερες αναρτήσεις πάνω σε παρόμοια θέματα. Επίσης, όσοι ενδιαφέρονται περισσότερο για το σημερινό θέμα καλά θα κάνουν να ρίξουν μια ματιά και στο “Pew Internet & American Life Project“. Για την συνέχεια οι υπόλοιπες παρουσιάσεις.
Αυτήν την περίοδο παλεύω για να βρω τη διάθεση (υπάρχει μια σχετική κόπωση, ψυχολογική και συναισθηματική), να τελειώσω την πτυχιακή μου στην ΑΣΠΑΙΤΕ. Το θέμα αν μη τι άλλο το βρίσκω εξαιρετικά challenging. Η “Εκπαίδευση μέσω κοινωνικών δικτύων και ΤΠΕ” και μοντέρνο θέμα είναι και πλήθος reference έχει (έχω συγκεντρώσει πάρα πολύ μεγάλο πλήθος reference και resources, για όλα τα γούστα). Το αρχικό λάθος που έκανα ήταν ότι επέλεξα να την χτίσω σε blog (δεν έχει γίνει τίποτα ακόμα publish). Εκ των υστέρων φρονώ ότι ένα wiki θα ήταν ίσως πιο λειτουργικό σε βάθος χρόνου. Βάζοντας ένα προσωπικό στοίχημα αυτό το καλοκαίρι θα προσπαθήσω να στήσω 2 τέτοια wiki, είτε στο wetpaint είτε στο wikispaces, μέσα στο καλοκαίρι. Το ένα σχετικό με τη πτυχιακή μου, το άλλο σχετικό με “ιατρική” εκπαίδευση (και για το δεύτερο έχει συγκεντρωθεί πολύ χρήσιμο υλικό).
Σχετικά με τα παραπάνω θα ήθελα να αναφέρω ένα αρκετά αξιόλογο Ελληνικό wiki που ασχολείται με την “Εκπαιδευτική αξιοποίηση του web 2.0“. Ελπίζω η προσπάθειά τους να συνεχιστεί και να μην μείνει ημιτελής.
Τέλος, ενώ πάρα πολλοί στην Ελλάδα ψάχνονται ακόμα με τα LMS στο εξωτερικό ο κόσμος προχωράει και δοκιμάζει πιο διεξοδικά, και εκπαιδευτικά το social web. Το Elgg είναι μια ενδιαφέρουσα τέτοια προσπάθεια. Αξίζει πραγματικά να δείτε τις δύο ακόλουθες παρουσιάσεις που αφορούν τη φιλοσοφία, και τα χαρακτηριστικά τέτοιων εκπαιδευτικών διαδικτυακών υπηρεσιών. “The future of e-learning is social learning“, “Using Elgg as a Social Learning platform“, λοιπόν…
Μερικές ακόμα χρήσιμες αναφορές για το θέμα, της “κοινωνικά διαδικτυωμένης εκπαίδευσης” είναι οι παρακάτω:
Κλείνοντας, θα ήθελα να καταθέσω τη γνώμη μου, μεταξύ τυριού και αχλαδιού (sic) για τη χρήση του web εκπαιδευτικά. Πιστεύω ότι κλειστές πλατφόρμες (όπως τα υπάρχον LMS καλή ώρα) δεν έχουν μεγάλη τύχη μιας και είναι είναι έξω από την καθημερινότητα και την εμπειρία των μαθητών (παρουσιάζουν δυσκολία στη χρήση αλλά και δυσκαμψία στη διαχείριση των δεδομένων σε βάθος χρόνου). Επιπλέον, είναι μακριά και από την κατεύθυνση που έχει πάρει όλο το web συνολικά (web 1.0 vs Web 2.0). Κλειστά, αποστειρωμένα εκπαιδευτικά περιβάλλοντα έχουν ξεπεραστεί από τις ίδιες τις εξελίξεις (όχι μόνο τεχνολογικά αλλά και κοινωνικά, βλέπε “Budapest Open Access Initiative“).
Προσωπικά πιστεύω ότι όλο το web θα μπορούσε να θεωρηθεί ως ένα τεράστιο wiki (έτσι το χρησιμοποιώ στο σύνολο των αναρτήσεών μου). Οι χρήση υπηρεσιών όπως το Apture, στο μέλλον θα μπορούσε να μας επιτρέπει να δημιουργούμε “διαδικτυωμένα” εκπαιδευτικά περιβάλλοντα σε οποιαδήποτε τύπου πλατφόρμας και αν βρισκόμαστε. Το ζητούμενο είναι μικρές υπηρεσίες που θα κάνουν μια συγκεκριμένη δουλειά πολύ καλά, καθώς και τρόποι – τεχνολογίες να διασυνδεθούν οι λογαριασμοί, τα δεδομένα μας, αλλά και οι ίδιες οι λειτουργίες από όλες αυτές τις υπηρεσίες συνολικά (αν κάνω σωστή υπόθεση εργασίας τέτοιες τεχνολογίες θα βασίζονται σε τεχνολογίες τύπου Identify 2.0 και Lifestreams).
1. Το παράδοξο της γνώσης ή γιατί «η γνώση είναι δύναμη».
Μικρός έβλεπα το γεωργό πατέρα μου να κόβει από το κλήμα της αυλής μας κληματσίδες σε μικρά κομμάτια, να τις μπήγει στο χώμα, [πατήστε για τη συνέχεια…]
Αυτήν την περίοδο παλεύω για να βρω τη διάθεση (υπάρχει μια σχετική κόπωση, ψυχολογική και συναισθηματική), να τελειώσω την 
Η παρακάτω ανάρτηση αποτελεί ολόκληρη αναδημοσίευση του “
